پس از گذشت یک سال از ثبت خیابان ولیعصر به عنوان طولانیترین خیابان خاورمیانه و در روزهائی که معاون میراث فرهنگی کشور خبر از ثبت جهانی ولی عصر میدهد باید اعلام کرد که تنها آسفالت، جوی آب، پیادهرو و درختان خیابان ولیعصر در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده است
۷ دی ماه اولین سالگرد ثبت خیابان ولیعصر است که در چهارمین همایش ثبت آثار در قشم، در فهرست آثار ملی کشور قرار گرفت.
پرونده ثبتی خیابان ولیعصر در روز ۷ دی ماه در چهارمین همایش ثبت آثار در کنار پرونده برج میلاد در این همایش مورد بررسی و در نهایت جزو فهرست آثار ملی کشور قرار گرفت و قرار شد که در حدفاصل میدان راهآهن تا تجریش، تمام املاک واقع در خیابان ولیعصر، به عمق یک پلاک به عنوان حریم خیابان در نظر گرفته شود. این اقدام باعث میشد که ۳۰ اثر ثبتی واقع شده در این خیابان از جمله ساختمانهای راهآهن، خانه مینائی، خانه انیسالدوله، تئاتر شهر، خانه پرفسور عدل، باغفردوس و بناهای ثبت نشدهای چون خانه بوذرجمهری مسجد فروزنده و… که تاکنون بارها و بارها شاهد شکسته شدن حریمشان بودیم با ثبت خیابان ولیعصر مورد حفاظت و نگهداری قرار گیرند. اما با آغاز سال ۱۳۹۱ طی ابلاغیهای از سوی سازمان مرکزی میراث فرهنگی به استان تهران، اعلام شده که در فاز اول (ثبت) پوسته و جداره خیابان ولیعصر مطرح نیست و فقط کف خیابان ولیعصر ثبت است و میراث فرهنگی استان تهران نیز ضوابط قبلی اعلام شده به شهرداریهای مناطق در زمینه خیابان ولیعصر را اصلاح میکند.
حال پس از یک سال از ثبت خیابان ولیعصر به عنوان طولانیترین خیابان خاورمیانه و در روزهائی که معاون میراث فرهنگی کشور خبر از ثبت جهانی ولی عصر میدهد باید اعلام کرد که تنها آسفالت، جوی آب، پیادهرو و درختان خیابان ولیعصر در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده است و تا اعلام آغاز فاز ۲ این پروژه، قطعاً بناهای ارزشمند ثبت نشده تخریب و آثار ثبت شده و نشده حریمشان شکسته میشود و سازمان میراث فرهنگی که متولی حفاظت از آثار تاریخی است،در مورد خیابان ولیعصر، متولی آسفالت آن است. سوال این است آیا رویکرد این سازمان از یک نهاد فرهنگی به خدمات شهری تغییر پیدا کرده است؟
