جدی شدن اختلافنظر شهرداری و میراثفرهنگی
در حالیکه موزه ملی تهران پس از دو حادثه تروریستی مجلس و مرقد امام خمینی (ره) یکی از مراکز پایش ویژه امنیتی شده است، رئیس موزه ملی، حضور کافهها و گاریهای سیار شهرداری در خیابان سیتیر را مخالف نگاه امنیتی به موزه میداند و در مقابل مسئول گردشگری شهرداری منطقه ۱۲ معتقد است که شهرداری منطقه تمامی نکات موردنظر موزه ملی را رعایت کرده است.
موزه ملی تهران پس از دو حادثه تروریستی مجلس و مرقد امام خمینی(ره)
یکی از مراکز پایش ویژه امنیتی شده است. «جبرئیل
نوکنده» رئیس موزه ملی بر همین اساس، حضور کافهها و گاریهای سیار شهرداری در
خیابان سی تیر را مخالف نگاه امنیتی به این موزه مادر میداند.
«مجتبی
خشایارفرد» مسئول گردشگری شهرداری منطقه ۱۲ نیز، میگوید: «شهرداری منطقه ۱۲ تمام
نکات مورد نظر موزه ملی را رعایت کرده.»
ایران نوشت: منفجر شدن احتمالی کپسولهای گاز و افزایش بیرویه گاری و
ماشینهای سیار موادغذایی از دیگر دلنگرانیهای مسئولان موزه ملی است. این
دلنگرانی با توجه به تأیید شهرداری مبنی بر مالکیت این نهاد بر خیابان سی تیر بیسبب
هم نیست. همچنین دغدغههای موزه در ابتدای سی تیر این سؤال را هم از سوی
افکارعمومی و فعالان حوزه میراثفرهنگی پیش میآورد که آیا همه بافت تاریخی مرکزی
شهر تهران همین چند متر خیابان تنگ و باریک سی تیر است!؟
جبرئیل نوکنده از نامه نگاری موزه ملی با پیمانکار و مسئولان شهری خبر
میدهد و میگوید: «ملاقات حضوری هم داشتیم. ما میگوییم
که موزه ملی در خیابان سی تیر حریم وحرمت دارد. ادب و آدابی دارد. تأسیساتی که از
امکانات دولتی و عمومی در این خیابان قرار میگیرد باید با مطالعه و جانمایی مناسب
به بار فرهنگی خیابان صلح اضافه کند نه اینکه کارهایی انجام دهیم که به شأن آن
خدشه وارد شود.» همزیستی ادیان مختلف و وجود کنیسه، کلیسا، آتشکده و مسجد به فاصله
چند متر از هم در خیابان سی تیر باعث شده تا نام خیابان صلح بر آن نهند.
دکهها و کافههای سیار درست ابتدای خیابان سی تیر قرار گرفتهاند. ۱۰
گاری که خوردنیهای مختلف را به گردشگران و شهروندان میدهند. بازار که تعطیل میشود
خیابان به واسطه حضور این گاریها محلی برای تجمع شبانه شهروندان میشود. شهرداری
این مسأله را نقطه قوت فعالیتهای خود میداند که از دو سال پیش با سنگفرش خیابان
سی تیر شروع شد. اما اوج فعالیتهای او درست مقابل موزه ملی
که مادر موزههای کشور است قرار دارد. گاریها دو سوی خیابان را گرفتهاند تا عرض
خیابان باریک سی تیر را تنگتر کنند. مشکل از همین جا شروع میشود! ماشینهای
توریستی دیگر نمیتوانند گردشگران را درست رو به روی موزه ملی پیاده کنند.
به گفته نوکنده همین مسأله باعث میشود که اتوبوسهای گردشگر در مسیری
دورتر گردشگران را پیاده کنند. این مسأله برای گردشگران سالمند و معلول مشکل
بیشتری بوجود میآورد.
نوکنده میگوید: «موزه ملی از شهرداری منطقه ۱۲
خواسته تا بخشی از پایانه فیاض بخش را در اختیار اتوبوسهای گردشگری قرار
بدهد.» خشایار فرد مسئول گردشگری شهرداری منطقه ۱۲ هم از این پیشنهاد استقبال میکند
و میگوید: «اصلاً این پیشنهاد ما به موزه ملی بود.» اما چگونگی عبور و تردد
گردشگران از خیابان شلوغ امامخمینی(ره) دغدغه موزه ملی است. نوکنده میگوید:
«اگر مشکلی برای گردشگر در زمان عبور از خیابان امامخمینی(ره) بوجود بیاید چه کسی
پاسخگو است.»
شهرداری منطقه ۱۲ انتظار دارد که گردشگران از پل عابر پیادهای که با
موزه ملی فاصله دارد استفاده کنند اما نوکنده میگوید انتظار ما این است که یک پل
عابر پیاده از پایانه فیض بخش گردشگران را به موزه بیاورد! پیشنهاد او هم این سؤال
را پیش میآورد که آیا ساخت پل عابر پیاده حریم منظری و فرهنگی موزه را مخدوش نمیسازد؟
خشایار فرد درباره مشکل پیاده کردن گردشگران جلوی موزه ملی میگوید: «هیچ کجای
دنیا مسافران و گردشگران جلوی موزه پیاده نمیشوند.» شاید حرفهای او مصداقهای بسیاری
در نقاط مختلف جهان داشته باشد اما مشکل خیابان سی تیر است که تنها در ابتدای موزه
میتوان مسافران را پیاده کرد و فضای باریک خیابان اجازه پیاده کردن مسافران را در
نقاط دیگر آن نمیدهد!
نوکنده یکسانسازی گاریها و فرم یکسان لباس فروشندهها را یکی دیگر
از خواستهای موزه ملی میداند و می گوید: «بهداشت آن منطقه و کنترل زبالههای آن
باید مدیریت شود.»
او به روغنهایی که روی سنگفرشها ریخته است اشاره میکند و میگوید:
«برخی گردشگران فکر میکنند که این گاریها را موزه در خیابان گذاشته، بنابراین در
دفترچه یادداشت موزه نسبت به مشکلات بهداشتی مواد غذایی که در آنها ارائه میشود
اعتراض کردهاند.»
نوکنده روی امنیت موزه ملی تأکید میکند و میگوید: «بعد از حادثه
تروریستی مجلس و حرم امامخمینی(ره) برخی مکانهای شهر به لحاظ امنیتی ویژه شدند
که موزه ملی یکی از آنهاست.»
