بافت فرسوده واژه ای است که براساس شاخص های مصوب در سال۱۳۸۴در شــورای عالی معماری و شهرســازی به محدوده هایی از شهر گفته می شود که با سه شاخصه ریزدانگی(مساحت عرصه ساختمان کم تر از ۲۰۰متر)، نفوذناپذیری (معابر دارای عرض کمتر از ۶ متر)و ناپایداری(عدم استحکام کافی)مشخص می شوند، اما امروز شاخصها و دستورالعمل جدیدی(مانند زیرســاخت ها، خدمات زیر بنایــی و روبنایی، فضاهــای فرهنگی اجتماعی، امنیت، ایمنی)برای تشخیص این بافتها مطرح شده و در قالب سند ملی احیاء، بهسازی و نوسازی شهری به تصویب هیات دولت رسیده است.
نگاهی به وضعیت موجود بافت تهران نشان می دهد بافت فرسوده شهر تهران که
سه شاخصه تعریف بافت فرسوده را دارند، با مساحتی حدود ۳۲۶۸ هکتارکه14 % جمعیت شهر تهران
در آن ساکن هستند را در برمی گیرد وبا حوادث طبیعی مانند زلزله تخریب خواهند شد. در
صورت وقوع حادثه، خدمات نیروهای کمکی به خاطر
نبود دسترسی مناسب به حداقل ممکن می رسد و باعث افزایش چشم گیر تلفات و خسارت می شود.
این در شرایطی است بافت های منطبق با معیار ناپایداری مساحتی حدود ۱۴۷۹۲ هکتاری که حدود ۳۵% جمعیت شهر
تهران را در بر می گیرد که طبق برآورده های به عمل آمده با زلزله ی به شدت ۷ ریشتر،حداقل
۶۰% ساختمان های آن آسیب می بیند.
به نظر می رسد یکی از موضوعات اساسی در شورای شهر پنجم تهران که باید در
اولویت قرار بگیرد، بررسی و ایجاد کمیسیون
مستقل به نام بافت های فرسوده در شورای شهر تهران با هم اندیشی صاحبنظران و با استفاده ازتجربه کشور های دیگر است و باید از
تلفیق آن با موضوعاتی دیگر مانند میراث فرهنگی جلوگیری کنند،چراکه موضوعات با جنس های
کاملا متفاوت از نظر هویتی، مساله و راه حل در یک فضای کاری قرار نمی گیرند.
