سرمقالــه:
۱۴۰۵ سال بازسازی، سال اراده؛ آجرهایی که بر ویرانههای جنگ بنا میشوند
این شماره دیرتر از همیشه به دست شما میرسد.
دیرتر از تقویم، دیرتر از برنامهریزیها، و دیرتر از آنچه برای یک نشریه حرفهای مرسوم است. اما این تاخیر، نه از سستی، بلکه از سنگینی لحظهای بود که بر تمام ما فرود آمد.
نهم اسفند ۱۴۰۴، روزی که ماشین چاپ ما آماده بود و سرمقالهای که صفحهآرایی شده بود منتظر تایید نهایی، ایران وارد فصلی تازه و هولناک از تاریخ معاصر خود شد. حمله نظامی آمریکا و اسرائیل، نه فقط آسمان را به آتش کشید؛ برنامههای ما را هم سوزاند. ما مجله را چاپ نکردیم، چرا که صدا کردن در خانه مردم با یک نشریه تخصصی، در روزهایی که آسمانشان بمباران میشد، نه رسالت یک قلم اصیل، بلکه بیحرمتی به شأن انسانی مخاطبانمان بود.
اما اکنون، پس از چهل روز جنگ، دو هفته آتشبس و مذاکراتی که هنوز به نتیجه نرسیده، ما برمیگردیم. این بازگشت نیز خود، بیانیهای است.
تاریخ نظامی معاصر، کمتر سناریویی به این پیچیدگی دیده است. در این چهل روز، اکثر مراکز نظامی بمباران شدند؛ پتروشیمیها از چرخه تولید خارج شدند؛ بیش از هشتاد درصد ظرفیت فولادسازی کشور زیر آتش رفت. اینها اعداد کوچکی نیستند. اینها یعنی ستون فقرات صنعتی یک کشور، آسیب دیده است.
اما ایران نپاشید…
و این، نه یک شعار، بلکه یک واقعیت ژئوپلیتیک است که حتی ناظران بیرونی نیز نمیتوانند نادیده بگیرند. ایران در دل این بحران، با کنترل تنگه هرمز، برگهای برنده روی میز گذاشت که قیمت سوخت را در کل جهان لرزاند و معادلات آمریکا را در منطقه دگرگون کرد. جنگی که قرار بود با «سرعت» تمام شود، اکنون در بنبست است؛ طرفی که تنگه باز میخواهد، همان طرفی است که به بستنش واکنش نشان نداد.
ما درباره سیاست نمینویسیم. اما درباره «بستر»ی که صنعت ساختمان در آن نفس میکشد، مسئولیم که صادق باشیم.
تکانه جنگ بر بازار مسکن
صنعت ساختمان، پیش از جنگ هم در میان تورم لجامگسیخته نهادهها، رکود تورمی و نااطمینانی سیاسی دست و پا میزد. جنگ، یک لایه تازه از اختلال را بر همه اینها افزود: کاهش شدید تولید فولاد، اختلال در زنجیره تامین مصالح و افزایش قیمت ملک، که بخشی ناشی از موج تورمی عمومی و بخشی ناشی از واقعیت کمبود آینده در مصالح است.
پرسش اصلی این نیست که «چرا گران شد»؛ پرسش اصلی این است که «آیا در این فضا میتوان ساخت؟» و اگر میتوان، «چه کسی باید بسازد؟»
تاریخ اقتصاد ایران، حتی در سختترین دوران خود، از بازسازی پس از جنگ هشتساله تا دوران تحریمهای فلجکننده، یک پاسخ ثابت داده است: بخش خصوصی ریشهدار، همیشه زودتر از دولت از جا بلند شده و زودتر بازسازی کرده است.
ارادهای که از دل آتش برمیخیزد
این شماره که پوشش دهنده اسفند ۱۴۰۴ و فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۵ است، دیگر تنها «مانیفست یک صنعت در رکود» نیست. این صدای صنعتی است که در عصر جنگ هم میایستد، فکر میکند و میسازد.
ما برمیگردیم
مجتمع رسانهای صما، در دو دهه همراهی با خانواده بزرگ صنعت ساختمان، هرگز ادعای «بیطرفی» نداشته است. ما در کنار توسعهگران عملگرا ایستادهایم؛ نه آنهایی که در روزهای سخت جمع میکنند و میروند، بلکه آنهایی که میمانند، تحلیل میکنند و میسازند.
سال ۱۴۰۵، آوردگاه واقعی این تعهد خواهد بود. ایران باید بازسازی شود. شهرها باید دوباره ساخته شوند. و این بار، بیش از هر زمان دیگر، این کار بر دوش بخش خصوصی اصیل است.
آنهایی که در غبار و آتش ۱۴۰۴ مسیر را گم نکردند، بیشک معماران ایران ۱۴۰۵ خواهند بود.
ما اینجاییم و میسازیم.
سعید ظریف، مدیر مسئول مجله ساختمان
و مدیرعامل مجتمع رسانهای ساختمان ـ صما
