سه غرفه تراورتنی در گویانگ چین
مرکز هنر عمومی AYDC؛ معماری سنگی که زندگی را قاب می‌گیرد
- آتلیه شی به جای یک ساختمان واحد، سه غرفه مجزا با نام‌های کتابخانه شیما، کلیسای کوچک جینکو و صحنه دالی طراحی کرده است.
- نمای بیرونی تمام غرفه‌ها با سنگ تراورتن پوشیده شده و طاق‌های معلق، مناظر را قاب می‌گیرند.
- این پروژه برنده جایزه هیئت داوران در بخش‌های معماری و هنر و معماری و پروژه‌های کوچک جوایز A+ شده است.
- معمار این پروژه می‌گوید زندگی روزمره فضاها از انتظارات فراتر رفته و به محل تجمع جامعه هنری محلی تبدیل شده است.
در مرکز هنر عمومی AYDC در گویانگ، پایتخت استان گوئیژو چین، معماری با یک عمل تقسیم‌بندی آغاز می‌شود. آتلیه شی (Atelier XI) به جای قرار دادن یک شیء فرهنگی واحد در سایت، برنامه را به «صورت‌فلکی از غرفه‌ها» تقسیم کرد که هر کدام با کالیبراسیون دقیقی از جرم، منظر، نور و کاربرد شکل گرفته‌اند.
برای معمار، شی چن، پایه و اساس مفهومی این پروژه در زمین متمایز گوئیژو نهفته است. شی توضیح می‌دهد: «این پروژه از مناظر چشمگیر و غارهای کارستی منطقه الهام گرفته است. این سازندهای طبیعی نه تنها در آشکار کردن اهمیت فضای خالی و قدرت آن در شکل دادن به رفتار انسان، بلکه در نشان دادن چگونگی وجود معماری به طور همزمان به عنوان یک فرم مجسمه‌سازی شده و به عنوان امتداد جدایی‌ناپذیر خود منظره، تأثیر عمیقی بر تفکر من گذاشته‌اند.»
این ایده به پروژه هم وضوح فرمی و هم جذابیت زیبایی‌شناختی می‌بخشد. این پروژه در AYDC یا «آ یون دو کانگ» (A Yun Duo Cang)، یک منطقه تجربی فرهنگ‌محور که نام آن از زبان یی به عنوان «سرزمین رویاهای ما» ترجمه می‌شود، واقع شده است و در ابتدا به عنوان یک ساختمان واحد برنامه‌ریزی شده بود. در عوض، آتلیه شی طرح را به سه سازه مجزا تقسیم کرد: کتابخانه شیما، کلیسای کوچک جینکو و صحنه دالی.
غرفه‌هایی که از دل زمین بیرون می‌آیند
هر غرفه به عنوان یک فرم مجسمه‌وار از دل زمین بیرون زده به نظر می‌رسد؛ نمای بیرونی تراورتن کم‌رنگ آن توسط طاق‌های معلق و نوک‌تیز به سمت داخل تراشیده شده است. این دهانه‌ها آستانه‌هایی ایجاد می‌کنند و مناظر را قاب می‌گیرند، در حالی که به باد، نور و صدا اجازه عبور از معماری را می‌دهند. ساختمان‌ها در عین حال که حجیم به نظر می‌رسند، متخلخل، از نظر فرم دقیق و در عین حال پذیرای غیرقابل پیش‌بینی بودن زندگی عمومی هستند.
تمام غرفه‌ها با سنگ تراورتن پوشیده شده‌اند و سطوح مختلفی از حریم خصوصی را ارائه می‌دهند، از کلیسای درون‌گرا گرفته تا صحنه‌ای برای رویدادها و اتفاقات عمومی. موفقیت این پروژه به این بستگی دارد که هر غرفه چگونه یک زبان معماری مشترک را با شرایط خاص تطبیق می‌دهد. کتابخانه شیما در کنار آب قرار دارد، جایی که حجم مستطیلی آن، گنبدی فلزی و درخشان را در بر می‌گیرد. فضای خالی قوسی شکل آن، در استخر مجاور، به شکل یک بیضی کامل به نظر می‌رسد و هندسه ساختمان را به یک ترکیب هنری تبدیل می‌کند.
کلیسای کوچک جینکو، درون‌گراتر است، در میان درختان قرار گرفته و با چهار تکیه‌گاه عظیم برگ‌مانند محدود شده است. بازدیدکنندگان قبل از ورود به یک فضای خالی مرکزی که به سمت آسمان متمایل است و با سکون مشخص می‌شود، از شکاف‌های باریک بین سطوح فلزی منحنی عبور می‌کنند. در نهایت، صحنه دالی به سمت میدان عمومی باز می‌شود و از فولاد صیقلی و چراغ‌های فیبر نوری تعبیه‌شده برای تقویت انرژی اجراها و گردهمایی‌ها استفاده می‌کند.
فضایی برای زندگی عمومی
گروه‌های اجتماعی این سه غرفه را برای گردهمایی‌ها و اجراها برگزیده‌اند. سطوح داخلی با صفحات فولادی ضد زنگ پوشیده شده‌اند که با دقت به هم جوش داده شده و برای دستیابی به بازتاب ملایم، با دست پرداخت شده‌اند. فراتر از حضور جسورانه و مجسمه‌وار آن، قدرت این پروژه در ظرفیت آن برای دعوت به استفاده بدون تعیین بیش از حد آن نهفته است. معماری، شخصیت، فضا و نشانه‌های فضایی را فراهم می‌کند، در حالی که فضایی برای فعالیت‌های عمومی باقی می‌گذارد تا به صورت ارگانیک شکوفا شوند.
معمار می‌گوید: «زندگی روزمره این فضاها از انتظارات ما فراتر رفته است. هر هفته، آنها میزبان طیف گسترده‌ای از اجراهای خودجوش، نمایشگاه‌ها و گروه‌های مطالعه هستند و به تدریج به یک خانه معنوی و محل تجمع برای جامعه هنری محلی تبدیل می‌شوند.»
اینجاست که مرکز هنر عمومی AYDC درس وسیع‌تری برای معماران ارائه می‌دهد. قوی‌ترین ویژگی آن نه یک فرم نمادین، بلکه ایجاد چارچوبی است که به منظر، برنامه و زندگی انسانی اجازه می‌دهد یکدیگر را تقویت کنند. شی می‌گوید: «این پروژه مدل جدیدی را برای فضاهای هنری عمومی پیشنهاد می‌دهد: مدلی که توزیع‌شده، تجربی و از نظر زیست‌محیطی حساس است. این پروژه معماری را نه تنها به عنوان یک شیء، بلکه به عنوان چارچوبی برای تخیل، حافظه و اجتماع، از نو چارچوب‌بندی می‌کند.»
در AYDC، این چارچوب از سنگ تراورتن، فولاد، آب، سایه و نورِ همواره در حال تغییر ساخته شده است. غرفه‌ها از نظر بصری به یاد ماندنی هستند، اما ارزش واقعی آنها از طریق حضور در آنها نشان داده می‌شود: خوانندگانی که در کنار آب جمع می‌شوند، رقصندگانی که در میان حفره‌های فلزی حرکت می‌کنند، بازدیدکنندگانی که زیر سایبانی قوسی شکل که به نظر می‌رسد بین درختان شناور است، مکث می‌کنند. در گویانگ، آتلیه شی نشان داده است که معماری عمومی خوب از طریق زندگی فرهنگی که ممکن می‌سازد، موفق می‌شود.
ترجمه و تنظیم: صما
