ايستگاههای راهآهن از تخريب تا احياء/ برنامه دولت برای حفظ ثروتهای ريلی
عزم دولت برای حفظ و نگهداری ثروتهای ریلی شامل خطوط، ابنیه، شبكههای حمل و نقلی و همچنین ایستگاههای راهآهن شهری و بینشهری جدی است. گفته میشود نگهداری این ثروتها از دو منظرِ حفظ ثروت موجود و پسانداز ثروتهای جاری اهمیت دارد و در صورت بیتوجهی به داشتههای تاریخی علاوه بر از دست دادن این سرمایه، میراثفرهنگی كشور نیز در معرض خطر قرار میگیرد.
همهچیز از تخریب ایستگاههای قدیمی راهآهن با عنوان توسعه شروع شد.
نشانهها و نمادهای نهچندان كهن اما بازمانده از سالهای دور این سرزمین ویران میشد
و این ویرانی با برچسب توسعه كار خود را پیش میبرد. شاید بخش عمدهای از نگرانیها
مربوط به دولتهای پیشین بود و شاید بخشی از آن نیز به ناآگاهی و نبود یك گفتمان
واحد برمیگشت؛ قدر مسلم ویرانی و توسعه در مقاطعی از تاریخ نه چندان دور این
سرزمین با هم مترادف شدند. با روی كار آمدن دولت تدبیر و امید، امیدها به بهبود
وضعیت قوت گرفتند و این موضوع به یكی از دغدغههای مسئولان تبدیل شد. وضعیت
ایستگاههای شهری و بینراهی راهآهن با تحقیق و تفحص ادامه یافت و از سویی دیگر
با نامگذاری سال ۹۴ به عنوان سال همدلی و همزبانی، سازمانها و نهادها به تبعیت از
آن برای بهبود وضعیت، راه گفتگو را در پیش گرفتند؛ گفتگو هایی كه نتایج آن را در
عملكرد مسئولان در شبكههای شریانی ریلی میتوان ارزیابی كرد.
طرح حفظ و احیای ایستگاههای راه آهن در سال گذشته (۹۳) توسط محمدسعید
ایزدی مدیرعامل شركت عمران و بهسازی شهری ایران بررسی و طی جلسات متعدد در چندین
ماه به تایید وزیر راه و شهرسازی برای پشتیبانی رسید؛ طرحی که حاصل تحقیقات
چندساله گروهی از معماران، شهرسازان و مرمت كاران و علاقهمندان به میراث ملی كشور
است. این معاونت به عنوان یكی از بازوان فعال وزیر به همراه معاونت معماری و
شهرسازی حفظ و احیای ایستگاه های راه آهن را در دستوركار قرار داد و فعالیت های
اجرایی برای آن به گفته مسئولان شروع شده است.
