در این چند روزی که از توافق می گذرد فقط نمایندگان خارجی از چپ و راست وارد کشور می شوند تا با ما توافق همکاری (بخوانید همه کاری) امضا کنند آن هم کشورهای توسعه یافته و پیشرفته، نه کشورهایی که چپ و راست خودشان را هم نمی شناختند.
نخستین جلسه تدوین
برنامه ششم توسعه در حوزه مسکن برگزار شد و بنده گفتم مهمترین سوالی که باید در
برنامه ششم بدون لکنت جواب داده شود این است «چگونه می توانم خانه بخرم؟». دیدم
همه لکنت زبان گرفته اند و نمی توانند جواب بدهند و همگان متوجه شدند که واقعا
جواب واضحی برای این سوال وجود ندارد یعنی فارغ از درآمد و یا شهرنشین و روستا
نشین بودن سوال کننده، باید بتوانیم به این سوال جواب دهیم چون مسکن ۴۰ درصد هزینه
خانوار را شامل می شود و ثمره مادی یک خانوار متوسط «خانهای» است که برای فرزندان
خود به ارث میگذارند.
پس باید در برنامه ششم بتوانیم کاری کنیم که همه فرزندان حداقل یک واحد آپارتمان
به ارث ببرند.
بلافاصله پس از آن نشست
کمیسیون ایمنی راهها برگزار شد و آمارها نشان می داد که موتور سواران از حوادث
جاده ای ۲۳ درصد سهم دارند که واقعا سهم زیادی است و مجبور هستیم برای کم کردن سهم
این موتورسواران از حوادث و تصادفات، در نحوه صدور گواهینامه ها تجدید نظر کنیم
چون در کشورهای پیشرفته مهارت در رانندگی به تنهایی شاخص ارائه گواهینامه نیست و
فابیوس هم در سفرش به ایران از این همه موتور سیکلت تعجب کرده بود (البته نمی
دانست که اکثرا این موتورها را چکی و قسطی خریده اند). بنابر این لازم است که در
فرصتی مناسب مسائل و مشکلات موتور سیکلت سواران با حضور جامعهشناسان٬ مسئولانی از
وزارت صنعت٬ معدن و تجارت٬ وزارت اقتصاد و دارایی و صدا و سیما و کسانی که چک نقد
می کنند (شرخرها) بررسی جامع شود.
روز بعد خبر دادند
که شاهین به دیدار من می آید اول فکر کردم که شاهین اقبال است که می خواهد بر شانه
ام بنشیند و از استیضاح نجاتم دهد اما متوجه شدم که شاهین مصطفی اف وزیر صنعت و
تجارت جمهوری آذربایجان است با خودم گفتم کاش منوچهر(منوچهر شیبانی) اینجا بود و
ترجمه می کرد چون واقعا به زبان آذری مسلط است و شعرهای شهریار را گاه گاهی با
خودش زمزمه می کند. با شاهین(مصطفی اف) درباره حمل و نقل ریلی و دریایی و جاده ای
صحبت کردیم. پرسید چگونه می توانیم در ترانزیت کالا همکاری داشته باشیم؟ گفتم دو راه ترکیبی وجود دارد:
اول: «ریل جاده
ریل» یعنی شما که آقا شاهین باشید بار خود را با قطار به نزدیکی مرز ایران بیاورید
و از آنجا با استفاده از جاده به نزدیکترین خط آهن ایران آورده و برای انتقال به
بنادر جنوبی منتقل شود.
دوم: «دریا به ریل»
یعنی باز هم شما که آقا شاهین باشید بارتان را با کشتی از طریق دریا به بندر
امیرآباد ایران که به راهآهن سراسری متصل است حمل کرده و سپس با قطار به بنادر
جنوبی می برید.
که بسیار از این دو
راه خوشش آمد و گفت:
چوخ یاخچی دی، فقط بوایشین
لازمسه بودیکی،ایکی کیشورین مرزینده مشترک بیر
همکارلیخ سیستمی ایجاد الیخ.
که بنده هم استقبال
کردم و گفتم: خیلی خوب است فقط لازمه این کار این است که در مرز دو کشور، سیستم
همکاری مشترک ایجاد کنیم.
پس از ایشان هم
بانو فدریکو(فدریکو گوئیدی وزیر توسعه اقتصادی ایتالیا) به وزارتخانه آمد و درباره
همکاری های مشترک ایران و ایتالیا به نتایج خوبی رسیدیم البته به قاسم(قاسم بی
نیاز- روابط عمومی) گفتم خیلی نیاز نیست از دیدارها گزارش تصویری در سایت قرار
دهید که دوباره این سایت ها از عکس ها داستان و فتوکاتور درست نکنند.
در پایان جلسه هم گفتم:
ایتالیاییها سابقه همکاری بسیار خوبی با ایران در زمینههای بندری، ریلی و جادهای
و همچنین در بخشهای مختلف ارسال ماشینآلات و تجهیزات ساخت و ساز دارند و جامعه
مهندسی ما کاملا با ایتالیاییها آشنا هستند.
بانو فدریکو هم
گفت: می توانیم در بخشهای زیرساختی، بنادر، فرودگاهها و سایر بخشهای استراتژیکی که ایتالیا هم علاقه زیادی دارد تا در این
زمینهها با ایران و وزارت راه و شهرسازی همکاری داشته باشد. فقط تو رو خدا در این
همکاری ها درباره مسکن مهر با ما صحبت نداشته باشید چون بعد از جنگ جهانی دوم به اجبار
چند پروژه مثل این مسکن مهر شما اجرا کردیم و هنوز هم بعد از ۵۰ سال نتوانسته ایم از عوارض آن پروژۀ
مزخرف (البته دور از جان مسکن مهر شما) خلاص شویم و هیچ علاقه ای به همکاری در این
بخش نداریم.
با خودم گفتم: جانا سخن از درد دل ما گویی.
