صما، گروه مسکن- تابستان سال گذشته بحث لیزینگ مسکن از سوی مسئولان وزارت راه و شهرسازی مطرح شد اما حدود دو ماه پس از زمزمههای اولیه این موضوع، مسئولان بانک مرکزی در اوایل شهریور ماه سال گذشته اعلام کردند که طرح لیزینگ مسکن به شکل موقت متوقف شده است.
در آن مقطع زمانی
مسئولان بانک مرکزی عنوان کردند از آنجا که با توجه به شرایط کشور به صلاح نیست این
طرح نهایی شود، لیزینگ مسکن را به شکل موقت متوقف می کنند.
اما در حالی که
برخی از کشورهای پیشرفته دنیا لیزینگ مسکن را به عنوان یک طرح تاثیرگذار اجرا می
کنند، در کشور ما به دلایلی هنوز چنین طرحی قابلیت اجرا نیافته است. این در حالی
است که پس از روی کار آمدن دولت یازدهم، وزیر راه و شهرسازی تلاش کرده است که با
ارائه راهکارهای مختلفی مانند افزایش وام مسکن، طرح مسکن اجتماعی و لیزینگ مسکن
راه برای خانه دار شدن افراد بیشتری از جامعه فراهم کند.
حال به دنبال بهبود
نسبی وضعیت اقتصادی و احتمال افزایش تقاضا برای خانه به دنبال توافق هسته ای و به
تبع آن رونق بازار مسکن، مجددا زمزمه هایی در مورد لیزینگ مسکن مطرح شده و ممکن
است بار دیگر مسئولان وزارت راه و شهرسازی طرح لیزینگ مسکن را در دستور کار قرار
دهند تا هم به واسطه افزایش وام مسکن و هم اجرای لیزینگ، امکان خانه دار شدن افراد
بدون خانه فراهم شود.
این در حالی است که
کارشناسان بر این باورند در صورتی که ساختار سنتی بازار مسکن ایران رو به مدرن شدن
بگذارد و عرضه و تقاضا تعیین کننده قیمت ها و روند بازار باشد، طرح هایی مانند
لیزینگ مسکن به شکل مطلوبتری قابلیت اجرا خواهد داشت. در واقع طرح لیزینگ مسکن در
صورتی موفق خواهد بود که همراه با لیزینگ مسکن سیاست های احداث و عرضه مسکن نیز به
درستی از سوی دولت اجرا شود.
به گفته کارشناسان
مسکن، یکی از نکات مثبت لیزینگ مسکن این است که پول ضد داغ را به بخش مسکن تزریق می
کند. به عبارت دیگر از پولی که مردم در بانک ها سپرده گذاری می کنند، استفاده می
شود تا به خود مردم وام اعطا شود.
صاحبنظران معتقدند
که طرح لیزینگ مسکن به طور کلی دارای دو مزیت است؛ مزیت اول این است که نیازهای مخاطبان
خاص را پوشش می دهد. دوم از آنجا که منبع پول، داغ نیست و متعلق به مردم است،
ایجاد تورم نمی کند.
هر چند که لیزینگ می
تواند موجب خانه دار شدن مردم شود، اما کارشناسان بر این باورند که عمدتا به دلیل نرخ
سود بالا دهک های پایین جامعه نمی توانند از لیزینگ مسکن استفاده کنند و بنابراین
مسئولان وزارت راه و شهرسازی و سیستم بانکی باید تدابیری را بیندیشند که حتی
الامکان برای خانه اولی ها و دهک های پایین و متوسط جامعه امکان استفاده از شرایط
لیزینگ فراهم شود.
به عبارت دیگر در
صورتی لیزینگ مسکن می تواند طرح موفقی باشد که نرخ سود آن بالا نباشد تا زوج های
جوان و افراد دارای درآمد متوسط توان پرداخت آن را داشته باشند.
در واقع به نظر می رسد
لیزینگ مسکن زمانی می تواند گزینه مناسبی برای مدیریت بازار مسکن باشد که موجب رشد
شدید تقاضا نشود زیرا این اتفاق، می تواند سبب افزایش قیمت خانه شود و نتیجه معکوس
به بار بیاورد. بنابراین باید وزیر راه و شهرسازی و معاونان وی به دنبال راهکارهای
تکمیلی در کنار لیزینگ برای بازار مسکن باشند.
انتهای پیام/
کد خبر: 0222
