- تشکیل کمیته ویژه مشترک وزارت راه و شهرسازی با نمایندگان مجلس برای پیگیری مشکلات پردیس.
- اولویتبندی ۵ هزار واحد با پیشرفت فیزیکی بالای ۷۵ درصد برای تحویل در سال جاری.
- توقف پروژههایی مانند سهند کاشانه آراز و فاز ۹ قدیم به دلیل ایرادات فنی و ضعف در نظارت.
- نیاز به بازنگری در نظام مدیریت پروژه و تعیین مسئولیتهای شفاف برای جلوگیری از بلاتکلیفی.
حدود ۱۸ سال پس از آغاز اجرای طرح مسکن مهر در شهر جدید پردیس، پرونده ۱۱ هزار واحد نیمهتمام این پروژه همچنان باز مانده است. این واحدها که سالهاست از مراحل ساخت عبور کردهاند، به دلیل نقص فنی، اختلافات اجرایی و بلاتکلیفی پیمانکاران، در انتظار تحویل نهایی به متقاضیان هستند.
وزارت راه و شهرسازی در تازهترین اقدام خود از تشکیل کمیته ویژه مشترک با مجمع نمایندگان استان تهران برای پیگیری مشکلات پردیس خبر داده است. قرار است جلسات این کمیته هر دو ماه یکبار برگزار شود. همزمان اعلام شده که حدود ۵ هزار واحد با پیشرفت فیزیکی بالای ۷۵ درصد در اولویت تکمیل و تحویل در سال جاری قرار دارند.
فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی، در نشست اخیر با نمایندگان تهران تأکید کرد که تأمین منابع مالی، تکمیل خدمات پشتیبان، تعیین تکلیف واحدهای باقیمانده، بهبود حملونقل عمومی و اتصال قطار حومهای به پردیس از دغدغههای اصلی این شهر است. او همچنین یادآور شد که پیش از آغاز دولت چهاردهم از مجموع حدود ۸۲ هزار واحد مسکن مهر پردیس، حدود ۷۳ تا ۷۴ هزار واحد تحویل داده شده بود؛ هرچند بخشی از این واحدها نیز با نقص مواجه بودند. طی دو سال گذشته نیز بیش از ۷ هزار واحد تکمیل شده و بیش از ۷ هزار و ۷۰۰ اقدام برای رفع نواقص انجام شده است.
با این حال، باقی ماندن پروژههایی با سابقه بیش از یک دهه نشان میدهد که مشکل پردیس تنها کمبود منابع مالی نیست. اگر مشکل صرفاً مالی بود، تزریق بودجه باید سرعت پروژهها را افزایش میداد. تجربه نشان داده که در کنار منابع، تصمیمگیری بهموقع، نظارت فنی و عملکرد بدنه اجرایی شرکت عمران به یکی از گلوگاههای اصلی تبدیل شده است.
پروژه مسکن مهر «سهند کاشانه آراز» نمونهای روشن از این وضعیت است؛ متقاضیان این پروژه بیش از ۱۴ سال در انتظار تحویل هستند. گزارشها نشان میدهد که بخشهایی از این پروژه به دلیل ایرادات سازهای با مشکل مواجه شده و پس از تصمیم به تخریب و احداث مجدد در سال ۱۴۰۰، عملیات اجرایی عملاً در مرحله فونداسیون متوقف مانده است. حتی وعدههای مدیران برای تعیین تکلیف ظرف ۴۰ روز نیز عملی نشده است.
در پروژه فاز ۹ قدیم شهر جدید پردیس نیز واحدهایی که حدود ۱۴ سال از ساخت آنها میگذرد، همچنان با مشکل تحویل مواجهاند. یکی از عوامل اصلی این تأخیر، اجرای غیراستاندارد دیوار حائل عنوان شده است که نشان میدهد ضعف در نظارت فنی و کنترل کیفیت، زنجیرهای از مشکلات را ایجاد کرده است.
تداوم تغییرات مدیریتی در شرکت عمران شهر جدید پردیس نیز از دیگر چالشهاست. وقتی پروژهای چندین سال عمر میکند و در این فاصله مدیران متعددی تغییر میکنند، تداوم تصمیمگیری و پیگیری مصوبات به یک مسئله حیاتی تبدیل میشود. اگر لایههای میانی و کارشناسی شرکتهای عمران دچار کندی یا ضعف در تصمیمگیری باشند، حتی تغییر مدیرعامل نیز مشکل را حل نمیکند.
اکنون وزارت راه و شهرسازی با تشکیل کمیته ویژه، موضوعات متعددی از جمله تأمین منابع از طریق مولدسازی، تهاتر زمین با پیمانکاران، تسهیلات بلندمدت و مشارکت بخش خصوصی را در دستور کار قرار داده است. اما برای موفقیت این کمیته، صرفاً تزریق منابع کافی نیست؛ بلکه باید زنجیره تصمیمگیری تا سطح اجرا نیز زیر ذرهبین قرار گیرد. برای هر پروژه نیمهتمام باید مشخص باشد چه کسی مسئول تصمیمگیری است، چه کسی باید آن را اجرا کند و در صورت عدم اقدام چه نهادی پاسخگو باشد.
پرونده مسکن مهر پردیس اکنون وارد هجدهمین سال خود شده است. چالش اصلی برای ۵ هزار واحد با پیشرفت بالای ۷۵ درصد، صرفاً ساختن نیست، بلکه برداشتن موانع باقیمانده و رساندن پروژه به تحویل قطعی است. پردیس امروز بیش از هر چیز به مدیریتی نیاز دارد که بتواند تصمیم را از روی کاغذ به کارگاه منتقل کند و گلوگاههای اجرایی را شناسایی و رفع نماید.
