امیرحسین شریعت منش | مدیرعامل شرکت مهندسی و ساختمانی تراساز و مدیر پروژه لینتاور
ساخت در شمال بدون مدیریت زمان، مهندسی و PMO میتواند پروژه را فرسایشی کند

امیرحسین شریعتمنش، مدیرعامل شرکت مهندسی و ساختمانی تراساز و مدیر پروژه لینتاور، با اشاره به تجربه اجرای پروژه در شمال، زمان، منابع، لجستیک، نوسان هزینهها و مدیریت گروههای فنی را از مهمترین عوامل موفقیت دانست و بر ضرورت برنامهریزی همزمان طراحی، اجرا، فروش و بهرهبرداری تأکید کرد.
به گزارش صما، امیرحسین شریعتمنش گفت ساختوساز در مازندران، با وجود جذابیتهای بازار و طبیعت منطقه، از نظر اجرا میتواند از بسیاری پروژههای تهران یا دیگر استانها دشوارتر باشد. از نگاه او، دسترسی به منابع، حملونقل، لجستیک، نیروی انسانی و شرایط اقلیمی، هزینه و پیچیدگی مدیریت پروژه را افزایش میدهد.
وی زمان را یکی از مهمترین متغیرهای امروز ساخت دانست و تأکید کرد پروژهای که در شمال آغاز میشود، باید از ابتدا طراحی، اجرا، فروش و بهرهبرداری را بهصورت یکپارچه ببیند. به گفته او، اگر این چهار بخش جدا از هم مدیریت شوند، احتمال فرسایشی شدن پروژه و از دست رفتن مزیت اقتصادی آن بالا میرود.
شریعتمنش توضیح داد در یک مگاپروژه، تنها سرمایه کافی نیست و باید ساختار مهندسی و PMO توانمندی وجود داشته باشد تا گروههای طراحی، تأمین، اجرا و کنترل پروژه به موازات یکدیگر حرکت کنند. او گفت تبدیل ایده اولیه به محصول نهایی، بدون این هماهنگی، در شرایط نوسان بازار و محدودیت منابع بسیار دشوار است.
وی با اشاره به تجربه لینتاور در نمکآبرود گفت در شروع پروژه، زمان یکی از معیارهای اصلی تصمیمگیری بود و همین موضوع بر انتخاب سیستم سازه و برنامه اجرا اثر گذاشت. به گفته او، استفاده از اسکلت فلزی با هدف افزایش سرعت و امکان موازیسازی فعالیتها انتخاب شد؛ تصمیمی که با رشد شدید هزینهها در سالهای بعد اهمیت آن بیشتر مشخص شد.
مدیر پروژه لینتاور به نمونه پروژههای نیمهتمام در نوار ساحلی و محورهای شمال اشاره کرد و گفت طولانی شدن ساخت، نهتنها هزینه مستقیم پروژه را بالا میبرد، بلکه اعتماد بازار را نیز کاهش میدهد. از نگاه او، بخش مهمی از مقاومت خریداران در برابر برجسازی در شمال ناشی از تجربه پروژههایی است که سالها در مرحله اسکلت یا اجرای ناقص باقی ماندهاند.
شریعتمنش افزود مدیریت نیروی انسانی نیز نسبت به گذشته پیچیدهتر شده است. افزایش پیوسته هزینه زندگی و رقابت میان پروژهها باعث شده قراردادهای بلندمدت با نیروهای فنی و اجرایی دشوارتر شود و پروژه ناچار باشد در فواصل کوتاهتری درباره دستمزد، حفظ نیرو و انگیزه تیم تصمیمگیری کند.
وی تأکید کرد اگر صنعت برجسازی در شمال قرار است با قدرت ادامه پیدا کند، نیازمند زمانگذاری بیشتر در مطالعات فنی، مهندسی و مدیریتی است. او گفت رقابت امروز فقط میان سازندگان داخلی نیست و پروژههای ایرانی از نظر کیفیت، فناوری و تجربهکاربر با نمونههای منطقهای و بینالمللی مقایسه میشوند.
شریعتمنش در پایان گفت صنعت ساختمان ایران، با وجود محدودیتهای متعدد، در بسیاری حوزهها توان رقابت دارد و حتی برخی تولیدکنندگان داخلی به بازارهای منطقه صادرات دارند. از نگاه او، حفظ این جایگاه نیازمند توجه جدیتر به مدیریت حرفهای پروژه، سرعت تصمیمگیری، مهندسی و کیفیت اجراست.




