مسکن و ساختمان
حامد خانجانی، عضو جامعه مشاوران راهبر مهندسان ساختمان

تسهیلات تشویقی، تلاش برای نوسازی یا ایجاد تقاضا برای فروش شهر؟

با تصویب اعطای وام های ۵۰ میلیون تومانی دولت به ساخت و سازهای بافتهای فرسوده شهری، این سوال مطرح می شود که آیا روند صورت گرفته در نوسازی این بافتها با تعریف بسته های تشویقی در قالب اعطای تسهیلات، اختصاص اضافه تراکم و تخفیف در عوارض پروانه های ساختمانی در سنوات گذشته مورد تایید دولت و شهرداری بوده است؟

ساختمانهایی که در سالهای اخیر با اعطای وام به سازندگان این مناطق نوسازی شده اند چه میزان از دغدغه های موجود از ابعاد مختلف اجتماعی، شهرسازی و کالبدی این مناطق را مرتفع کرده اند؟ آیا معضل تراکم بالای جمعیتی، عدم وجود زیر ساختهای تاسیساتی و خدماتی مناسب شهری، عدم استحکام کافی ساختمانها، عدم امکان دسترسی ها در مواقع بحران با توجه به تعیین سه شاخص ریزدانگی، نفوذناپذیری و ناپایداری توسط شواری عالی معماری و شهرسازی در نوسازی این مناطق، با راهکارهای اجرا شده فعلی، حذف و رفع گردیده است؟ آیا تاکنون توسط دستگاه های سیاست گذار، شاخصهای تعیین شده فرسودگی، کمّی سازی و میزان بهبود شرایط اندازه گیری شده است که همچنان روال نوسازی ها با این دیدگاه صورت می پذیرد؟

آیا پرداخت تسهیلات به مالکان و سازندگان ساختمانهای فرسوده شهری در پهنه هایی که مردم بیش از معضلات کالبدی، درگیر مشکلات زیستی و کیفیت پائین زندگی هستند و عملکرد مسئولان نشان می دهد که یا نسبت به این مشکلات بی تفاوتند و یا توان مدیریتی رفع آنها را ندارند، همان روش ساده ای نیست که دولت پیشنین جهت هدفمند سازی یارانه با پرداخت های نقدی در پیش گرفت؟ که نه تنها به اهداف تعیین شده نرسید (که یکی داد و ده ستاند)، بلکه موجب افزایش نقش دولت در زندگی مردم و وابستگی بیشتر مردم به دولت شد، که هم اکنون در پی راهی برای توقف آن می باشند و نمی یابند!

پرداخت های نقدی، برای دولتی که همه امور مملکت از اقتصاد و قدرت را در اختیار دارد و به مخازن نفتی مجهز است، ساده ترین راه است که خود را دغدغه مند مشکلات مردم نشان دهد! ولی آیا این است جلب مشارکتهای مردمی؟ این است ابداع مدلهای مشارکتی کارآمد؟ این است بهترین را تشویق به نوسازی؟ نوسازی فقط چند پلاک و تجمیع آنهاست؟ یا محلات را باید به عنوان عضوی از پیکره شهر دید و با نگریستن به تمام اجزا آن نوسازی نمود؟ با توانمند سازی اجتماعی، توانمند سازی اقتصادی، ارتقا کیفیت محیط، ارتقا کیفیت ساخت و ساز و پایداری زیست محیطی؟

رهبر معظم انقلاب اسلامی در فرمایشات اخیرشان در دیدار نخبگان دانشگاهی و برگزیدگان المپیادها در ۳۰ مهرماه امسال اداره کشور بر مبنای فروش ذخایر زیرزمینی را به «بچه پولداری ملی» تشبیه کرده و عنوان فرمودند: “بچه پولدارها، قدر پول خود را نمی دانند و آن را بیهوده خرج می کنند که اداره کشور برمبنای فروش نفت خام نیز، شبیه همین ماجراست.” ایشان در ادامه خاطر نشان کردند:” بجای تکیه بر درآمدهای نفتی باید با اتکای به نیروهای درونی و ذخائر روی زمین یعنی هوش و استعداد جوانان و تولید علم و دانش اداره شود که در اینصورت هیچ قدرتی در دنیا قادر نخواهد بود اقتصاد کشور را به بازی بگیرد.“

آیا نوسازی بافت های فرسوده شهری با اعطای تسهیلات و تخصیص تراکم اضافی، نمونه ای از بیانات رهبری در خصوص اداره کشور بر مبنای فروش نفت نیست؟ و عدم توجه سیاست گزاران به دانش و نظریات متخصصان این حوزه، خلاف دغدغه ایشان در اتکا به هوش و استعداد اندیشمندان و تولید علم و دانش نیست؟

باید بررسی گردد که اعطای تسهیلات نوسازی، بیشتر موجب رفع نواقص محلات فرسوده می گردد یا تقاضای سوداگری برای خرید شهر را افزایش می دهد، در حالیکه اکثر مختصصان این حوزه، رویکرد فعلی دولتمردان و مسئولان شهری را در مدیریت نوسازیها مناسب ارزیابی نمی نمایند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا