گاه نوشته های وزیر مسکن (۹)/ طنز
صما، گروه طنز- یک گاه دیگر پیش آمد تا یک نوشتۀ دیگر خدمت شما عرضه کنم و شرحی از وقایع رخ داده در حیطۀ مسکن و راه و ریل و هواپیما و مهندسی و استیضاح و غیره را به شما خوانندگان محترم ارائه کنم.
فعلاً که خیالم از استیضاح و سؤال و جواب راحت شده با آسودگی به طرح های مسکن اجتماعی و طرح جامع فکر می کنم و به دنبال اجرایی کردن آن هستم. این برنامۀ پایش تلویزیون هم که قوز بالا قوز شده و یک روز کارشناس می آورد و می گوید «قیمت مسکن بالا می رود»، فردا یک کارناشناس می آورد و می گوید «پایین می آید»، روز دیگر یک کارشناس ناشناس می آورد و می گوید «هیچ تغییری نمی کند» و رکود مسکن همچنان ادامه دارد. هر چقدر توی وایبر چرخیدم شمارۀ حاج عزت را پیدا نکردم که برایش پیغام بگذارم که یا فیتیلۀ این برنامه را پایین بکشد یا سطح کارشناسی آن را بالا ببرد. در این عصر ارتباطات نمی دانم چرا برخی از مدیران از تکنولوژی روز دنیا استفاده نمی کنند از این دولت تدبیر یاد بگیرید تا شب ارتباطات فرا نرسیده است.
یک مدتی بود که احساس وزیر بودنم کم شده بود و باید یک عزل و نصبی و چیزی انجام می دادم اما دیگر هیچ پست و مقامی باقی نمانده بود تا اینکه تصمیم گرفتیم که پیش نویس قانون جامع نظام مهندسی را تدوین کنیم به همین خاطر یک کمیته تشکیل دادیم و به سرعت یک کاغذ برداشتم و طی حکمی آقای مظاهری(دکترحامد مظاهریان) را با حفظ سمت قبلی که معاون امور مسکن و ساختمان بود به عنوان رئیس این کمیته منصوب کردم تا ظرف مدت یک ماه پیش نویس را آماده کند و به صورت لایحه تقدیم دوستان مجلسی مان کنیم. یعنی می خواهیم با این طرح کاری کنیم که مردم دیگر سرگردان شهرداری ها و انتخاب مهندس و طی کردن روندهای طولانی و دست و پا گیر نشوند و به راحتی اقدام به ساخت مسکن کنند. شاید فکر می کنید این غیر ممکن است یا بلوف است یا جک است اما عین واقعیت است یعنی اگر این لایحه تصویب شود دیگر ساختمان ساختن از آب نخوردن هم راحت تر می شود. البته نه آنقدر راحت که به قول دکتر محمود، بچه های دبیرستان هم در زیرزمین خانه شان اقدام به خانه سازی کنند.
مسئله ای دیگر، این قانون اخذ مالیات از عایدی مسکن بود که خیلی دوست داشتم رأی می آورد خدا می داند، اما تأیید نشد یعنی اگر رأی می آورد پول خوبی از این راه به خزانۀ دولت واریز می شد و می توانست مسکن را هم از خواب بیدار کند و یک تکانی به خودش بدهد تا اینقدر این منتقدان نگویند وزارتخانه ما هیچ طرح و برنامۀ مشخصی ندارد و به صورت روزمره کار می کند. اصلاً نمی دانم چرا این اخذ مالیات از عایدی مسکن چه مشکل و ایراد و دردسری داشت که آن را رد کردند. ما مسئولین ذیربط و دست اندرکاران امور همانطور که تک تک در تمام مصاحبه هایمان گفته ایم و همه هم می دانند در خانه های اجاره ای زندگی می کنیم و مسکنی از خودمان نداریم که از مالیات عایدی آن بترسیم پس چه خوب می شد که این طرح اجرایی می شد. البته هنوز کوتاه نیامده ایم و بلند بلند پیگیر این قضیه هستیم.
وقتی دیدم اسم بنده جزء مسافران نیویورک همراه دکتر(دکتر روحانی) نیست یک برنامۀ مسافرت کاری به قم ترتیب دادم و در جمع تشکل های صنفی و مدیران حوزۀ راه و شهرسازی سخنرانی کردم که بسیار مورد توجه رسانه های داخلی و خارجی قرار گرفت که حالا رسانه های خارجی که خیلی به گاه نوشته های ما مربوط نمی شود اما رسانه های داخلی به آن پرداختند. از جمله گفتم که از نظر بودجه های عمرانی در تنگنا هستیم و بعید از که امسال از «تنگنا» خارج شویم و به «گشادنا» برسیم پس مجبوریم تعدادی از پروژه ها را بخوابانیم سپس افزودم که قرار است بدهی پیمانکاران را از طریق اوراق بهادار به آنها بپردازیم اما نمی دانم چرا پیمانکاران از این اوراق استقبال نمی کنند شاید فکر می کنند مثل قطعنامه های سازمان ملل کاغذپاره ای بیش نیست! آنگاه اضافه نمودم که محله های قدیمی قم مثل آذر و چهل اختران بافت فرسوده نیست بلکه مناطق تاریخی است که با هویت این شهر گره خورده است و باید آنها را حفط کنیم. البته این اعتقاد شخصی من است خدا می داند، نه اینکه حضار خوششان بیاید و مرا تشویق کنند اما آنها لطف داشتند و تشویق کردند. خلاصه این سفر استانی هم با دستاوردهای فراوان به پایان رسید و به دفتر کارم برگشتم و سری به صفحات فیس بوک جواد(جواد ظریف) و دکتر(دکتر روحانی) زدم و در جریان اخبار سفر و سخنرانی های نیویورک قرار گرفتم که در گاه نوشتۀ بعدی از تأثیرات این سفرها بر بازار مسکن بیشتر می نویسم. ;




