
- آیندهوون، اوترخت، کانبرا و تالین در رتبهبندی کماسترسترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۵ جای گرفتند.
- آیندهوون در رتبهبندی سال ۲۰۲۶ نخست و اوترخت دوم است؛ پیمودن مسیر ۱۰ کیلومتری در آیندهوون حدود ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
- کانبرا در سال ۲۰۲۴ میانگین سالانه ۳.۹ میکروگرم در متر مکعب ذرات معلق پیام۲.۵ ثبت کرد.
- خدمات دیجیتال تالین مراجعه حضوری و انتظار شهروندان برای انجام بسیاری از امور اداری را کاهش میدهد.
- خرونینگن با اولویتدادن به دوچرخه و پیادهروی، تردد خودرو در مرکز شهر را محدود کرده است.
استرس شهری دیگر صرفاً مسئلهای فردی نیست و به یکی از چالشهای سلامت عمومی، بهرهوری و کیفیت زندگی تبدیل شده است. ترافیک، آلودگی هوا، هزینههای زندگی، دسترسی نابرابر به خدمات و فشارهای روزمره، شهرها را به محیطهایی پرتنش بدل کردهاند. با این حال، طراحی انسانمحور، فناوریهای هوشمند و سیاستهای پایدار در برخی شهرها به کاهش این فشارها کمک کردهاند. به گزارش صما، در رتبهبندی جهانی سال ۲۰۲۵، آیندهوون، اوترخت، کانبرا و تالین در میان کماسترسترین شهرهای جهان قرار گرفتند.
استرس شهری از ترکیب عوامل ساختاری و محیطی شکل میگیرد. رفتوآمد طولانی، ترافیک، آلودگی هوا، هزینه بالای مسکن، احساس ناامنی و دسترسی ضعیف به خدمات درمانی از جمله عواملی هستند که به افزایش فشار روانی شهروندان دامن میزنند. در رتبهبندی جهانی سال ۲۰۲۵، نیویورک با امتیاز ۷.۵۶ در صدر پراسترسترین شهرها قرار گرفت و دوبلین با اختلافی اندک رتبه دوم را به دست آورد.
کاهش استرس شهری به سه محور اصلی وابسته است: زیرساخت سبز و پیادهمحور، فناوریهای هوشمند و سیاستهای اجتماعی. شهرهای پیشرو با ترکیب این رویکردها به نتایج قابلتوجهی رسیدهاند. برای نمونه، شهرهای هلندی با گسترش مسیرهای دوچرخهسواری، کاهش وابستگی به خودرو و طراحی فشرده شهری، زمان رفتوآمد را کاهش دادهاند. در آیندهوون، پیمودن مسیری ۱۰ کیلومتری حدود ۱۵ دقیقه طول میکشد؛ درحالیکه همین مسیر در دوبلین حدود ۳۲ دقیقه زمان میبرد.
فناوریهای هوشمند نیز در مدیریت عوامل تنشزا نقش دارند. شهرهایی مانند بارسلونا، آمستردام و سنگاپور با بهرهگیری از حسگرها، دادههای لحظهای و الگوریتمهای پیشبینی، ترافیک، آلودگی و مصرف انرژی را مدیریت میکنند. این ابزارها به شهرداریها امکان میدهند پیش از وقوع بحران مداخله کنند و منابع را کارآمدتر تخصیص دهند.
در کنار زیرساخت و فناوری، سیاستهای اجتماعی بر میزان استرس و کیفیت زندگی شهروندان اثرگذارند. دسترسی عادلانه به مسکن مقرونبهصرفه، خدمات درمانی باکیفیت و فضاهای عمومی امن، از عوامل مهم کاهش فشار شهری هستند. شهرهایی که همزمان در این سه محور سرمایهگذاری میکنند، در رتبهبندیهای کیفیت زندگی و استرس عملکرد بهتری دارند.
آیندهوون؛ الگوی هلندی برای کاهش استرس شهری
آیندهوون در هلند در رتبهبندی کماسترسترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ در جایگاه نخست قرار دارد. زمان کوتاه رفتوآمد، کیفیت بالای خدمات درمانی و پایینبودن جرم ادراکشده از عواملی هستند که در این جایگاه نقش دارند. این شهر در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ با گسترش شبکه دوچرخهسواری، توسعه مسیرهای پیادهروی و کاهش وابستگی به خودرو، زمان رفتوآمد را به میزان چشمگیری کاهش داده است. پیمودن مسیری ۱۰ کیلومتری در آیندهوون حدود ۱۵ دقیقه طول میکشد، درحالیکه میانگین جهانی حدود ۲۱ دقیقه است. شهر همچنین با استفاده از حسگرها و دادههای لحظهای، ترافیک و آلودگی را مدیریت میکند.
توسعه مسکن مقرونبهصرفه و دسترسی عادلانه به خدمات درمانی نیز در کاهش فشار شهروندان مؤثر بوده است. آیندهوون از نظام درمانی ملی هلند بهره میبرد؛ نظامی که در شاخص کیفیت و دسترسی درمانی امتیاز بالایی دارد. هلند در شاخص جهانی نوآوری سلامت سال ۲۰۲۴ رتبه چهارم را کسب کرده است. همچنین، شاخص جرم در آیندهوون پایین است و ساکنان در پیادهروی روزانه و شبانه احساس امنیت بالایی دارند؛ عاملی که بر استرس روزمره اثر میگذارد.
هزینه سالانه زندگی برای یک نفر در آیندهوون حدود ۱۳ هزار و ۶۴۵ یورو گزارش شده است؛ رقمی که در مقایسه با بسیاری از کلانشهرهای اروپایی متعادلتر است. این وضعیت میتواند از فشار مالی روزمره بکاهد و امکان برنامهریزی بلندمدت را برای ساکنان بیشتر کند. در چنین شرایطی، سهم بیشتری از درآمد خانوار میتواند به مسکن، سلامت، آموزش، اوقات فراغت و پسانداز اختصاص یابد، نه صرفاً هزینههای ضروری. نگرانی درباره اجاره، قبوض و مخارج روزمره از منابع اصلی فشار روانی در شهرهای بزرگ است.
آیندهوون از آلودگی هوای پایینی برخوردار است و در مسیر دستیابی به استفاده کامل از انرژی پایدار تا سال ۲۰۴۵ حرکت میکند. پژوهشهای علمی از ارتباط میان افزایش آلودگی هوا و افزایش استرس، اضطراب و اختلالات خلقی حکایت دارند. ذرات معلق و دیگر آلایندهها میتوانند بر سلامت جسمی و تعادل روانی افراد اثر بگذارند؛ ازاینرو، کاهش آلودگی بخشی از سیاست سلامت روان شهری نیز بهشمار میرود. توسعه فضاهای سبز، طراحی انسانمحور و کنترل فشار گردشگری نیز به فراهمشدن محیطی آرامتر برای ساکنان کمک کردهاند.
اوترخت؛ دوچرخه بهعنوان شیوه زندگی
اوترخت، چهارمین شهر بزرگ هلند، در رتبهبندی کماسترسترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ جایگاه دوم را دارد. سهم بالای دوچرخه در جابهجایی روزانه یکی از عوامل کیفیت زندگی در این شهر است. شبکه گسترده مسیرهای دوچرخه، خیابانهای کمتردد و اتصال مناسب محلهها به مراکز آموزشی، تجاری و حملونقل عمومی، وابستگی شهروندان به خودرو را کاهش داده است. پارکینگ دوچرخه اطراف ایستگاه مرکزی اوترخت نمونهای از زیرساخت دوچرخهمحور این شهر است.
اوترخت در کنار حملونقل پاک، از فضاهای سبز و عمومی برای ارتقای آسایش شهری بهره میگیرد. احیای بخشهایی از کانال مرکزی، توسعه مسیرهای پیادهروی و توجه به فضاهای عمومی پیرامون آبراهها، فرصت استراحت و تعامل اجتماعی را در مرکز شهر افزایش داده است. برنامههای شهری اوترخت نیز بر سازگاری با تغییرات اقلیمی، کاهش گرمای شهری و افزایش پوشش گیاهی تمرکز دارند. ترکیب فناوری، طراحی فشرده، دسترسی آسان، حملونقل فعال و فضاهای عمومی باکیفیت میتواند زندگی روزمره را سادهتر و فشار روانی ناشی از زندگی شهری را کمتر کند.
کانبرا؛ پایتختی میان شهر و طبیعت
کانبرا، پایتخت استرالیا، در رتبهبندی کماسترسترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ رتبه سوم را به دست آورده است. این شهر از ابتدا بر پایه طرحی جامع شکل گرفت و محلههای مسکونی، مراکز اداری، دریاچهها، پارکها و نواحی طبیعی در چارچوبی منظم کنار یکدیگر قرار گرفتند.
طبیعت بخش مهمی از تجربه زندگی در کانبراست. کمربندهای سبز، پارکهای گسترده و نزدیکی بسیاری از محلهها به فضاهای طبیعی، امکان پیادهروی، دوچرخهسواری و فعالیتهای تفریحی را فراهم میکند. دریاچه برلی گریفین و مسیرهای پیرامون آن از مهمترین فضاهای عمومی شهرند؛ مکانهایی که شهروندان را گرد هم میآورند و با تقویت حس تعلق، به آرامش در زندگی روزمره کمک میکنند.
بر اساس دادههای آیکیوایر (IQAir)، میانگین سالانه غلظت ذرات معلق پیام۲.۵ در کانبرا در سال ۲۰۲۴ برابر با ۳.۹ میکروگرم در متر مکعب بوده است؛ رقمی که در محدوده سلامت توصیهشده سازمان جهانی بهداشت قرار میگیرد.
کانبرا برای مدیریت رفتوآمد و خدمات عمومی از دادههای ترافیکی، سامانههای اطلاعرسانی و برنامهریزی شهری استفاده میکند. بااینحال، جایگاه این شهر در میان شهرهای کماسترس را نمیتوان فقط به فناوری نسبت داد؛ برنامهریزی منسجم، تراکم پایین، دسترسی به طبیعت و کیفیت محیط مسکونی نیز نقش مهمی دارند.
تالین؛ کاهش پیچیدگی اداری با حکمرانی دیجیتال
تالین، پایتخت استونی، در رتبهبندی کماسترسترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ جایگاه چهارم را دارد. یکی از امتیازهای اصلی این شهر، زیرساختهای دیجیتال و شیوه ارائه خدمات عمومی است. استونی از نمونههای شناختهشده دولت دیجیتال در جهان بهشمار میرود و بسیاری از خدمات اداری آن بهصورت آنلاین ارائه میشوند.
هویت دیجیتال، امضای الکترونیکی و سامانههای یکپارچه باعث شدهاند شهروندان برای انجام بسیاری از کارهای اداری، از ثبت درخواست و پرداخت گرفته تا دسترسی به اطلاعات عمومی، کمتر به مراجعه حضوری و انتظار در صف نیاز داشته باشند. سادهتر و سریعترشدن این فرایندها میتواند از فشار زندگی شهری بکاهد و برای فعالیتهای شخصی و خانوادگی زمان بیشتری در اختیار شهروندان بگذارد. دسترسی آسانتر به خدمات همچنین برای افرادی که امکان مراجعه حضوری ندارند، تجربهای فراگیرتر فراهم میکند.
تالین در سالهای اخیر همزمان بر حملونقل عمومی، توسعه فضاهای پیادهمحور و بهبود کیفیت محیط شهری تمرکز کرده است. بافت تاریخی، محلههای ساحلی و فضاهای سبز پیرامونی، محیطهای متنوعی در اختیار ساکنان میگذارند. این رویکرد دسترسی به خدمات و جاذبههای شهری را آسانتر میکند. تالین میکوشد میان حفظ هویت تاریخی، پویایی شهری و آسایش روزمره تعادل برقرار کند؛ بااینحال، مزیت اصلی آن کاهش زمان و پیچیدگی تعامل شهروندان با مدیریت شهری است.
خرونینگن؛ دانشگاه، دوچرخه و مرکز شهری کمخودرو
خرونینگن در رتبهبندی جهانی سال ۲۰۲۶ در جایگاه پنجم قرار دارد. این شهر هلندی با جمعیت قابلتوجه دانشجویی، فرهنگ نیرومند دوچرخهسواری و محدودیت تردد خودرو در مرکز شهر شناخته میشود. بخش مرکزی آن در بسیاری از نقاط برای دوچرخهسواران و عابران پیاده مناسبتر از خودروها طراحی شده است. مسیرهای دوچرخه، خیابانهای کمسرعت و محدودیتهای تردد خودرو، دسترسی به دانشگاه، فروشگاهها و خدمات روزمره را آسان کردهاند و از آلودگی صوتی و هوا و فشار ترافیک میکاهند.
جمعیت جوان و حضور دانشگاه بر فضای اجتماعی خرونینگن نیز اثر گذاشتهاند. کافهها، میدانها، کتابخانهها و فضاهای عمومی در تعاملات روزمره نقش دارند و شهر را به محیطی فعال و اجتماعی تبدیل میکنند. در کنار مرکز متراکم، پارکها و مسیرهای سبز فرصتی برای فاصلهگرفتن از شلوغی شهر فراهم میکنند.
خرونینگن برای مدیریت رفتوآمد از ابزارهایی مانند مدیریت پارکینگ، اطلاعات حملونقل و برنامهریزی مسیرها استفاده میکند؛ اما عامل اصلی در رویکرد این شهر، تقدم حملونقل فعال بر خودرو است. تجربه خرونینگن نشان میدهد کاهش استرس شهری لزوماً به پروژههای عظیم فناوری نیاز ندارد و اصلاح خیابانها، کوتاهترکردن مسیرهای روزمره و ایجاد محیطی امن برای دوچرخهسواری نیز میتواند مؤثر باشد.



