هتلداران خواهان برنامهریزی شفاف شهرداریها هستند
عوارض اقامت شبانه در انگلستان؛ درآمد گردشگری کجا هزینه میشود؟

- UKHospitality برآورد کرده است عوارض ۵ درصدی میتواند در سال ۲۰۳۰ به کاهش ۱۱٫۹ میلیون شب اقامت و ۱٫۸ میلیارد پوند هزینهکرد گردشگری منجر شود.
- برآوردهای درآمد سالانه عوارض شامل ۴۰ میلیون پوند برای منچستر بزرگ، ۵۲ میلیون پوند برای یورک و یورکشر شمالی و ۳۵۰ میلیون پوند برای لندن است.
- هتلداران درباره اثر عوارض بر تقاضای سفر و رقابتپذیری مقصدها، بهویژه در سفرهای شرکتی، ابراز نگرانی کردهاند.
- شفافیت در هزینهکرد و ارزیابی اثر واقعی عوارض، از خواستههای اصلی فعالان صنعت هتلداری است.
تصمیم برای اعطای اختیار وضع عوارض اقامت شبانه در انگلستان گرفته شده است؛ اکنون پرسش اصلی این است که شهرداران چگونه این سیاست را اجرا میکنند و نشان میدهند هزینهای که از مسافران دریافت میشود، به بهبود گردشگری میانجامد. به گزارش صما، هتلداران ضمن تأکید بر ضرورت سرمایهگذاری در زیرساختهای گردشگری، خواهان شفافیت در نحوه هزینهکرد درآمدها هستند. انجمن UKHospitality هشدار داده است که عوارض ۵ درصدی میتواند به کاهش ۱۱٫۹ میلیون شب اقامت گردشگران و از دست رفتن ۳۳ هزار شغل منجر شود.
این موضوع در نشست میزگردی که پادکست Hoteliers’ Voice برگزار کرد، با حضور هتلداران بررسی شد. پل هانتر، مدیرکل مجموعه Hotham Hall Estate، پرسید: «اگر میخواهید گردشگری در بریتانیا رشد کند، چرا سفر به این کشور را گرانتر میکنید؟»
دولت به شهرداران و برخی رهبران محلی واجد شرایط اختیار داده است برای اقامت شبانه عوارض وضع کنند. بنابراین، بحث دیگر بر سر اصل اجرای این سیاست نیست؛ مسئله این است که آیا درآمد و پیامدهای آن بهدرستی مدیریت خواهد شد یا نه.
سرمایهگذاری در زیرساختها، پاکیزگی فضاهای عمومی و تقویت جاذبهها میتواند به سود گردشگران، ساکنان و کسبوکارهای گردشگری باشد. بااینحال، دریافت هزینهای تازه برای اقامت، خطر افزایش مخارج مسافران، کاهش رقابتپذیری مقصدها و ابهام درباره نحوه مصرف درآمد را نیز به همراه دارد. هتلداران میپرسند این هزینه دقیقاً در برابر چه خدماتی دریافت میشود.
احتمال کاهش تقاضا و نگرانی از برآوردها
برآوردهای درآمدی مطرحشده برای این عوارض چشمگیر است: تا ۴۰ میلیون پوند برای منچستر بزرگ، احتمال درآمد ۵۲ میلیون پوندی برای یورک و یورکشر شمالی و ۳۵۰ میلیون پوند در سال برای لندن. بااینحال، هتلداران درباره مبنای این ارقام تردید دارند.
پل هانتر درباره برآوردهای مطرحشده از سوی نهادهای محلی گفت: «خدا میداند این ارقام را از کجا آوردهاند؛ چون انگار تصور میکنند همه هتلهای یورکشر با ضریب اشغال ۹۵ درصد کار میکنند.»
اگر محاسبات بر اشغال پایدار و بالا تکیه داشته باشند، باید واقعبینانهبودن آنها بررسی شود. پیشبینیها لازم است نوسانهای فصلی، تفاوت میان اقامتگاهها و احتمال تغییر تقاضا پس از وضع عوارض را در نظر بگیرند.
این عوارض، با وجود شهرت به «مالیات گردشگری»، فقط از گردشگران خارجی دریافت نمیشود. تسنیم واتسون، مدیر شرکت Discovery Hotels، گفت: «این فقط برای گردشگران نیست؛ هر مهمانی که وارد هتل شما شود، مشمول آن خواهد بود.»
این موضوع ممکن است برای هتلهایی که به مسافران شرکتی وابستهاند اهمیت ویژهای داشته باشد. سیگی شرات از شرکت Net Affinity گفت: «نمیدانم بعضی شرکتها در انتخاب این مقصد تجدیدنظر میکنند یا نه. ممکن است علاوه بر نرخ اقامت، مثلاً شبی ۱۰ پوند بیشتر بپردازند.» چنین هزینههایی میتواند بهسرعت قابلتوجه شود.
افزایش هزینه اقامت برای صنعتی که همزمان با جذب مهمان و رشد هزینهها روبهروست، مسئلهساز است؛ نگرانی فقط مبلغ اضافهشده به صورتحساب نیست، بلکه احتمال کاهش رقابتپذیری بعضی مقصدها نیز مطرح است. UKHospitality برآورد کرده است که عوارض ۵ درصدی در سال ۲۰۳۰ به کاهش ۱۱٫۹ میلیون شب اقامت و ۱٫۸ میلیارد پوند از هزینهکرد گردشگری میانجامد. این نهاد همچنین از احتمال حذف نزدیک به ۳۳ هزار شغل خبر داده است.
نمیتوان با قطعیت گفت که عوارض موجب دورشدن گردشگران خواهد شد؛ اما نهادهای محلی نیز نباید فرض کنند که این سیاست بر تقاضا اثری نمیگذارد.
هتلداران خواهان شفافیت در هزینهکرد درآمدها
مارک تورمن، مدیرعامل Casa Hotels Group، ابهام درباره نحوه هزینهکرد درآمدها را مهمترین مسئله میداند. او گفت: «بخش بزرگی از نگرانی این است که نمیدانیم این پول چگونه هزینه خواهد شد.»
عوارض گردشگری میتواند پشتوانهای برای سرمایهگذاری در حملونقل، فضاهای عمومی، رویدادها و جاذبهها باشد؛ اقداماتی که تجربه گردشگران را بهبود میبخشند و به ساکنان و کسبوکارها نیز سود میرسانند. بااینحال، تورمن میخواهد بداند درآمدها در همان منطقه هزینه میشوند یا به بودجه گستردهتر منطقه شهرداری میروند. او گفت: «هنوز توضیح روشنی درباره جزئیات هزینهکرد این درآمدها ارائه نشده است. آیا این پول به منطقه سود میرساند یا فقط صرف شهرهای آن منطقه شهرداری میشود؟»
دن ویلسون، مدیر منطقهای شرکت Vine Hotels، نیز این نگرانی را مطرح کرد. او گفت: «همه میدانند بسیاری از شوراها و نهادهای محلی در آستانه ورشکستگیاند. این نگرانی وجود دارد که درآمد به بخش دیگری از بودجه اختصاص پیدا کند، نه به چیزی که میخواهیم صرف آن شود.»
اگر هدف از دریافت عوارض اقامت شبانه حمایت از اقتصاد گردشگری است، هتلداران خواهان اطمیناناند که درآمد آن صرف جبران کسریهای بودجهای نامرتبط نشود.
نمونههای عوارض گردشگری در شهرهای دیگر
در ادینبرو، عوارض ۵ درصدی گردشگری که پیشبینی میشود سالانه ۵۰ میلیون پوند درآمد داشته باشد، برای سرویسهای بهداشتی عمومی، پروژههای فرهنگی و افزایش پلیس در مرکز شهر هزینه خواهد شد.
در آمستردام، عوارض ۱۲٫۵ درصدی که قرار است به ۲۰ درصد افزایش یابد، هزینههای عمومی ناشی از شمار بالای گردشگران را پوشش میدهد؛ از جمله نظافت فضاهای عمومی، خدمات پلیس، تعمیر زیرساختها و مدیریت ازدحام.
پاریس از عوارض ثابت استفاده میکند که میزان آن با درجه ستارهای نوع اقامتگاه افزایش مییابد. درآمد این عوارض صرف نگهداری زیرساختهای گردشگری، حملونقل عمومی و پروژههای توسعه گردشگری میشود.
نمونههای بینالمللی نشان میدهند که عوارض گردشگری میتواند هزینه نگهداری از مقصدها و زیرساختهایی را تأمین کند که گردشگری به آنها وابسته است. چالش انگلستان این است که درآمد تازه را به برنامهای معتبر برای ایجاد ارزش تبدیل کند.
معیار موفقیت، نحوه هزینهکرد است
وضع عوارض اقامت شبانه لزوماً به معنای انتخاب میان حمایت از گردشگری و دریافت مالیات از آن نیست. مقصدها به سرمایهگذاری نیاز دارند و عوارضی که بهدرستی طراحی و اجرا شود، میتواند بخشی از هزینه آن را تأمین کند. اما جمعآوری پول بهتنهایی ارزشآفرینی نیست.
معیار موفقیت نباید فقط میزان درآمد شهرداریها باشد؛ باید دید آیا مقصدها در نتیجه این سیاست به مکانهای بهتری برای بازدید تبدیل شدهاند یا نه: خیابانهای پاکیزهتر، فضاهای عمومی بهتر، جاذبههای فرهنگی قویتر و زیرساختهایی که برای گردشگران و ساکنان کارآمد باشند.
برای سنجش این دستاوردها، پیشبینیهای واقعبینانه، شفافیت در هزینهکرد و روشی برای ارزیابی اثر واقعی عوارض لازم است؛ باید شواهدی وجود داشته باشد که نشان دهد این سیاست تغییری ملموس ایجاد کرده است.
هتلها در نهایت باید هزینه اضافه را برای مهمانان توضیح دهند، به پرسشهای آنان پاسخ دهند و احتمالاً با پیامدهای تصمیم مسافرانی روبهرو شوند که ترجیح میدهند پول خود را در مقصد دیگری خرج کنند. از هتلداران نباید انتظار داشت سیاستی را توجیه کنند که طراحانش توضیح روشنی برای آن ندارند.
عوارض در راه است و اکنون فرصت آن است که اجرای آن به نتیجهای قابل دفاع برسد. اگر شهرداران میخواهند بازدیدکنندگان هزینه بیشتری بپردازند و صنعت مهماننوازی نیز از این سیاست حمایت کند، باید فراتر از اعلام درآمدهای پیشبینیشده عمل کنند و نشان دهند این درآمد چه چیزی برای مقصدها فراهم میکند.
اگر عوارض گردشگری فقط پول بیشتری به خزانه عمومی اضافه کند و همزمان سفر به مقصدها را گرانتر سازد، نمیتوان آن را سرمایهگذاری در گردشگری دانست؛ در این صورت، هزینه سیاستی بر دوش صنعتی گذاشته میشود که انتظار میرود پیامدهای آن را مدیریت کند.




