آمانسارا؛ اقامتگاه سلطنتی بازآفریده‌شده در سیم‌ریپ کامبوج

ویلای پرنسیر (Villa Princière)، مهمان‌خانه سلطنتی که به دستور نورودوم سیهانوک، پادشاه کامبوج، ساخته شد، امروز بیشتر پشت دیواری بلند و سفید در سیم‌ریپ پنهان است. برای بیشتر مردم، آمانسارا (Amansara) بی‌سروصدا زیر رادار می‌ماند و کسی که از آنچه پشت این دروازه محتاطانه قرار دارد بی‌خبر باشد، آن را نمی‌بیند؛ و همین بهتر است. سیم‌ریپ هم مثل بیشتر شهرهای جنوب شرق آسیا پر از بوق و همهمه است، اما این گوشه از کامبوج آهسته‌تر حرکت می‌کند؛ هم‌راستا با محوطه‌های باستانی‌اش و در نتیجه با ریتمی کندتر و معنوی‌تر.

معابد دلیل اصلی سفر مهمانان به اینجاست؛ دلیل دیگر فرصت پناه بردن به آغوش گرم خدمات فوق‌العاده آمان و حوله‌های سرد خوش‌بو پس از بازدید است. این هتل ۲۴ سوئیتی که تازه از یک بازسازی سنجیده بیرون آمده، حس بازگشت مستقیم به دهه ۱۹۶۰ را می‌دهد؛ جایی که اگر خوب چشم تنگ کنی، شاید جکی اُ کنار استخر خنک و منحنی آفتاب بگیرد.

در نزدیکی هتل چه چیزهایی هست؟

آمانسارا در جاده اصلی منتهی به انگکور قرار دارد؛ واقعیتی چشمگیر که نشان می‌دهد معبدی به شکوه و تعالی معابد ثبت‌شده در فهرست یونسکو فقط ده دقیقه از هتل فاصله دارد. شاید بخشی از آرامش آمانسارا هم به همین نزدیکی به تاریخ کهن بازمی‌گردد. ویلای پرنسیر با در نظر گرفتن حریم خصوصی ساخته شد و در محله فرانسوی، میان پارک‌های سلطنتی و خیابان‌های پوشیده از درخت اطراف بلوار شارل دوگل و رودخانه سیم‌ریپ قرار گرفت.

هیجان آشکار این مکان، نزدیکی‌اش به انگکور وات است، اما گنجاندن چند معبد دیگر در یک «مسیر کوچک» می‌تواند صبح زود را به بهترین شکل بهره‌ور کند: بایون با کنده‌کاری‌های بزرگ و درشت از چهره‌های خندان، و تا پروم که شبکه‌ای از ریشه‌های عظیم درختان در ویرانه‌های خزه‌پوش آن پیچیده است.

مرکز شهر سیم‌ریپ پیاده‌روی‌کردنی است یا با یک ریکشا سریع می‌توان به آن رسید؛ چراغ‌های روشن بازار شبانه‌اش غذاهای خیابانی و بطری‌های سرد آبجو را به راه می‌اندازد، و بازار «ساخت کامبوج» و روستای کاندال برای وقت‌گذرانی روزانه مناسب‌اند. روستای کاندال ردیفی از مغازه‌های شیک دارد که ظروف خانه لاکی، شال‌های ابریشمی و نقره‌آلات می‌فروشند.

هرچند مهارت آمان در جزئیات و خدمات جدی، ماندن در هتل را بسیار آسان می‌کند، تجربه‌هایش رنگ دیگری دارند. برای نمونه، قایق‌های آمابالا به روستای شناور چونگ کنیاس روی دریاچه تونله ساپ می‌روند و نگاهی از نزدیک به زندگی روی بزرگ‌ترین دریاچه آب شیرین کشور فراهم می‌کنند.

طراحی این مجموعه کار چه کسی است؟

ارزش دارد به یاد بیاوریم که اقامتگاهی مثل این چند بار دگرگون شده است. معمار فرانسوی، لوران مونده، در سال ۱۹۶۲ مأمور طراحی ویلای پرنسیر شد؛ یکی از دو مهمان‌خانه دولتی که برای شاهزاده سیهانوک ساخته شد. ساختمان‌های سفید سیمانی یک‌طبقه با جزئیات سنگی، دو استخر با شکل منحصربه‌فرد در مرکز محوطه و یک اتاق غذاخوری دایره‌ای بزرگ در یک گوشه ملک قرار دارند. این طراحی برای زمان خود مدرن و ظریف بود؛ با راهروهای ستون‌دار بلند و فضاهایی که از اقلیم کامبوج بیشترین بهره را می‌بردند.

پس از چند بار تغییر مالکیت و نام، این ملک در نهایت رو به ویرانی رفت تا اینکه آمان در سال ۲۰۰۲ آن را بر عهده گرفت. شرکت معماری کری هیل (Kerry Hill Architects) آخرین دور بازسازی را انجام داد و کوشید فرمول دیرینه را بر هم نزند. شکل‌های مینیمال و جذابیت فرسوده این ساختمان، نمونه‌ای تقریباً کامل از معماری خمر نوین دهه ۱۹۶۰ است؛ جریانی در طراحی کامبوجی که از نوستالژی استعماری فرانسوی فاصله گرفت و به فرم‌های منحنی رسا، بتن لایه‌لایه و فضاهای باز فراوان روی آورد.

ساختار اصلی تقریباً دست‌نخورده مانده و فقط چند اصلاح مدرن در آن انجام شده است: صندلی‌های راحتی در رستوران جای خود را به نیمکت‌های کشیده داده‌اند و پالت رنگی همچنان ترکیبی خاکی از قهوه‌ای‌های خاکی، سفیدهای یکدست و سیاه‌های پررنگ است.

کدام اتاق را رزرو کنیم؟

هر ۲۴ سوئیت از یک طرح تک‌رنگ آشنا پیروی می‌کنند، با رگه‌هایی از نارنجی در اینجا و آنجا که به ردای زعفرانی کاسایا، لباس راهبان بودایی، اشاره دارد.

آخرین به‌روزرسانی هنرمندانه بوده است: همه سوئیت‌ها مرتب و بازآرایی شده‌اند و پنج سوئیت مهمان دیگر به استخر شنا اختصاصی مجهز شده‌اند تا مجموعه سوئیت‌های استخردار آمانسارا گسترش یابد. دو دسته جدید هم اضافه شده است: سوئیت استخر جونیور و سوئیت استخر خانوادگی دوخوابه برای خانواده‌های جوانی که ترجیح می‌دهند کنار هم بمانند. ظاهر اتاق‌ها ساده و مدرن است و گرمی و نور طبیعی کافی دارد تا دو رنگ بودن فضا بیش از حد احساس نشود.

برای نوشیدنی و شام بمانیم؟

غذای این هتل قابل اعتماد، خوش‌طعم و آگاهانه آشناست؛ ترکیبی از غذاهای بین‌المللی و غذاهای محلی که امتحان کردنشان جذاب است. صبحانه روی برگه‌ای A3 از غذاهای سنتی خمر همراه با گزینه‌های معمول سرو می‌شود؛ از نان تست آووکادو و میوه‌های رنگارنگ تا پودینگ چیا و تخم‌مرغ به هر شکلی. یک گزینه سنتی را امتحان کنید: «بور بور بانگکیر» نوعی فرنی برنجی با جوانه لوبیا، پیازچه و میگوهای تفت‌داده‌شده است.

وقتی رطوبت هوا پایین می‌آید، میزی بیرونی کنار استخر را برای نوشیدنی پیش یا پس از شام بگیرید؛ جین کامبوجی با یک لیوان تونیک برای پر کردن دوباره همراه است. بار جدیدی هم در اتاقی راه‌اندازی شده که در اصل بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ فضای غذاخوری شخصی شاه سیهانوک و خانواده سلطنتی بود؛ جایی که می‌توانید چای بعدازظهر را در کنار عکس‌های قدیمی بنوشید.

در شام، منو از سالادهای خمر می‌گذرد؛ مثل پوملو با میگو یا مرغ با شکوفه موز، و همچنین بیف لوک لاک کامبوجی که با تخم‌مرغ سرخ‌شده، سس فلفل و برنج بخارپز سرو می‌شود، یا غذاهای غربی مثل کربونارا، پیتزا و حتی فیله ماهی برای کودکان.

کجا استراحت کنیم؟

هم‌راستا با ریتم کلی هتل، آمانسارا به آرامش و سکوت سوئیت‌ها و فضاهای باز به همان اندازه اهمیت می‌دهد که به تشویق جلسه‌های طولانی اسپا. اسپای آمان با چهار اتاق درمان و یک استودیوی اختصاصی یوگا، درمان‌هایی را ارائه می‌دهد که سنت‌های شفابخش خمر را با ترکیب‌های ارگانیک خود آمان می‌آمیزد.

آخرین بازسازی برای نخستین بار امکانات آب‌درمانی را هم اضافه کرده است؛ استخرهای آب سرد و گرم، سونا و سفرهای سلامت اختصاصی با محوریت بازیابی و بهبود. سالن ورزشی نسبتاً کوچک است، اما پر از تجهیزات تکنوجیم و مربیان شخصی با ۲۴ ساعت اطلاع قبلی در دسترس‌اند.

جمع‌بندی

سیم‌ریپ شاید به دلایلی آشکارا تماشایی، زیر پوشش اسرارآمیز معابدش قرار گرفته باشد، اما هنوز شهری بزرگ با شخصیتی مستقل است. آمانسارا با میراث کم‌ارتفاع و حال‌وهوای قدیمی‌اش که زیبا حفظ شده، در هر جزئیات تجلیل می‌شود. اینجا پناهگاهی خاص برای پنهان شدن و سپری کردن چند روز آسودگی میان بازدید معابد و گشت‌وگذار در بازارهاست؛ پیش از بازگشت به پیله آرام هتلی در این سطح.

ترجمه و تنظیم: صما