رنگ غالب ساختمان‌ها به نماد جهانی شهرها تبدیل شده است

به گزارش صما، برخی از ساختمان‌ها در شهرهای جهان از خانه‌های آبی شفشاون مراکش و کوچه‌های سفید میخاس اسپانیا تا ساختمان‌های رنگارنگ ویکتوریا در گواناخواتو مکزیک، با پالت‌های رنگی منحصربه‌فرد خود شناخته می‌شوند؛ به‌طوری‌که تصویر آن‌ها برای بسیاری از گردشگران با همان رنگ خاص تداعی می‌شود. در ادامه به معرفی شهرهایی می‌پردازیم که رنگ غالب ساختمان‌هایشان به نمادی جهانی تبدیل شده است؛ شهرهایی که رنگ در آن‌ها نه‌فقط زیبایی بصری، بلکه بخشی از میراث معماری، سنت‌های محلی و تصویر شناخته‌شده مقصد در صنعت گردشگری است.

شفشاون مراکش؛ شهر آبی

شفشاون یکی از شناخته‌شده‌ترین شهرهای آبی جهان است. دیوارها، پله‌ها، درها و نمای بسیاری از خانه‌های محله قدیمی این شهر در طیف‌های مختلف آبی و سفید رنگ‌آمیزی شده‌اند. ترکیب این رنگ‌ها با کوچه‌های باریک و بافت کوهستانی شهر، منظره‌ای ساخته است که به یکی از نمادهای گردشگری مراکش تبدیل شده است. دفتر ملی گردشگری مراکش نیز این شهر را به‌دلیل خانه‌های آبی‌رنگش معرفی می‌کند. درباره این سنت روایت‌های مختلفی وجود دارد؛ از پیوند رنگ آبی با باورهای معنوی گرفته تا روایت‌هایی درباره دورکردن حشرات یا گسترش گردشگری. آنچه مشخص است، رنگ آبی یکی از مهم‌ترین عناصر هویت بصری شفشاون در سطح بین‌المللی است.

جیپور هند؛ شهر صورتی

جیپور، مرکز ایالت راجستان هند، به‌عنوان شهر صورتی شناخته می‌شود. این رنگ به بناهای تاریخی، بازارها و خیابان‌های قدیمی این شهر جلوه‌ای هماهنگ بخشیده است و چنان با تصویر جهانی جیپور گره خورده که رنگ صورتی اکنون یکی از شناسه‌های اصلی آن در صنعت گردشگری است. بر اساس روایت رسمی گردشگری راجستان، در سال ۱۸۷۶ و به‌مناسبت استقبال از شاهزاده ولز، مهاراجه رام سینگ دستور داد شهر به صورتی‌رنگ درآید، زیرا صورتی نماد میهمان‌نوازی به شمار می‌رفت. این سنت امروزه در بخش تاریخی شهر ادامه پیدا کرده است و مقررات رنگ‌آمیزی نماها نیز به حفظ ظاهر شاخص جیپور کمک می‌کنند.

جودپور هند؛ شهر آبی

جودپور در ایالت راجستان هند، یکی دیگر از شهرهایی است که هویت جهانی‌اش با یک رنگ مشخص پیوند خورده است. از ارتفاعات اطراف قلعه این شهر می‌توان گسترده‌ای از خانه‌های آبی را مشاهده کرد که در تضاد با زمین‌های خشک و رنگ‌های خاکی منطقه قرار دارند. درباره علت رواج رنگ آبی در جودپور، روایت‌هایی وجود دارد که آن را به کاربرد آهک و رنگ‌دانه‌های آبی یا تلاش برای مقابله با گرما و موریانه‌ها مرتبط می‌کنند. هرچند همه این توضیحات به یک اندازه قطعی نیستند، رنگ آبی به‌وضوح به بخشی از تصویر شناخته‌شده جودپور تبدیل شده است.

ایزمال مکزیک؛ شهر زرد

ایزمال در شبه‌جزیره یوکاتان مکزیک، به‌دلیل نمای زرد و طلایی بسیاری از ساختمان‌هایش شهرت دارد. این شهر که معماری دوران استعمار اسپانیا را در خود جای داده است، با دیوارهای زرد و جزئیات سفید، منظره‌ای یکپارچه و به‌یادماندنی ایجاد می‌کند. رنگ زرد در ایزمال تنها یک ویژگی تزئینی نیست، بلکه به نشانه‌ای برای شناسایی شهر در تصاویر گردشگری تبدیل شده است. با این‌حال، بهتر است این ویژگی را به بخش‌های شاخص شهر نسبت دهیم، نه اینکه تصور کنیم تمام ساختمان‌های ایزمال بدون استثنا زرد هستند.

بورانو ایتالیا؛ جزیره خانه‌های رنگارنگ

بورانو، جزیره‌ای در تالاب ونیز ایتالیا، با ردیف خانه‌هایی شناخته می‌شود که در رنگ‌های زنده‌ای همچون قرمز، آبی، سبز، زرد و صورتی قرار گرفته‌اند. برخلاف شهرهایی که یک رنگ غالب دارند، هویت بصری بورانو از کنار هم قرار گرفتن رنگ‌های متنوع شکل می‌گیرد. انعکاس نماها در آبراهه‌ها نیز این ترکیب رنگی را به یکی از تصاویر نمادین گردشگری منطقه تبدیل کرده است. رنگ‌آمیزی خانه‌ها بخشی از شخصیت تاریخی و محلی جزیره محسوب می‌شود و به تشخیص هر خانه از خانه‌های مجاور کمک می‌کند. درباره علت تاریخی این سنت، روایت‌های محلی مختلفی وجود دارد. بنابراین بهتر است داستان‌های رایج درباره انتخاب رنگ‌ها را بدون شواهد معتبر، واقعیت قطعی تلقی نکنیم.

مراکش؛ شهر سرخ

مراکش به‌واسطه دیوارها و ساختمان‌های تاریخی با رنگ‌های قرمز و صورتی مایل به قرمز شناخته می‌شود. استفاده از مصالح خاکی و طیف‌های گرم در معماری این شهر به ایجاد منظره‌ای هماهنگ کمک کرده است؛ منظره‌ای که در کنار بازارهای سنتی، باغ‌ها و بناهای تاریخی، هویت بصری مراکش را شکل می‌دهد. البته همه ساختمان‌های مراکش قرمز نیستند و رنگ‌های دیگر نیز در معماری آن دیده می‌شوند. عنوان شهر سرخ بیشتر به ویژگی غالب بخش‌هایی از بافت تاریخی و دیوارهای شهر اشاره دارد، نه یکسان بودن رنگ تمام بناها.

سانتورینی یونان؛ سفید در کنار آبی

سانتورینی در یونان، از مشهورترین نمونه‌های معماری سفید در جهان است. خانه‌های سفیدکاری‌شده، گنبدهای آبی بعضی کلیساها و استقرار ساختمان‌ها بر دامنه‌های مشرف به دریای اژه، تصویری ایجاد کرده‌اند که به‌سرعت با این جزیره تداعی می‌شود. رنگ سفید در این جزیره در کنار فرم معماری و چشم‌انداز طبیعی معنا پیدا می‌کند. با این‌حال، برخلاف تصور رایج، همه ساختمان‌های سانتورینی سفید نیستند و معماری جزیره از نظر تاریخی و امروزی تنوع بیشتری دارد. در واقع آنچه هویت جهانی آن را شکل داده است، غلبه بصری سفید در کنار آبی در بخش‌های شاخص گردشگری است.