- خانه ابری، پروژه شخصی پیتر موریس، پس از ده سال در شمال لندن تکمیل شد.
- این ساختمان شامل دو خانه نیمه‌مستقل است؛ یکی برای خانواده معمار و دیگری برای مشتریان.
- نمای ساختمان با سنگ پلی‌استایرن سبک پوشیده شده که عایق‌بندی و جرم حرارتی را افزایش می‌دهد.
- فضای داخلی با رنگ‌های جسورانه، طاق‌های نقاشی شده و گچبری‌های کروی تزئین شده است.
به گزارش صما، خانه ابری، جدیدترین پروژه معمار پیتر موریس در شمال لندن، با نمای صورتی و فرم‌های منحنی، فردیت و شادی را به محله سبز گاسپل اوک آورده است. این ساختمان که در خیابانی آرام در حاشیه جنوبی همپستد هیث قرار دارد، با رنگ و شکل متمایز خود در میان بافت متنوع محله شامل مدرسه فرانسوی، کلیسای قدیمی، خانه‌های ویکتوریایی و بلوک‌های مسکونی جدید، چهره‌ای شاخص ایجاد کرده است.
از تراس پشت بام این خانه، لبه بالایی کنگره‌دار با رنگ صورتی ملایم، این حس را القا می‌کند که گویی از میان ابرهای پف‌دار نخ‌های شیرینی به خط افق گاسپل اوک نگاه می‌کنید. با این حال، حجم‌های ساختمان از خطوط سقف همسایگان پیروی می‌کنند و طاق‌های آن شکل‌های موجود در کلیسای سنت مارتینِ درجه یکِ آن سوی خیابان را تداعی می‌کنند.
پروژه‌ای شخصی به وسعت ده سال
موریس این خانه را به عنوان ویترینی برای بیان حال‌وهوا، دیدگاه و سبک خود طراحی کرده است. این طرح شامل دو خانه نیمه‌مستقل است؛ یکی برای خانواده خودش که با شریک زندگی‌اش امیلی کندی، تهیه‌کننده، در آن زندگی می‌کند و دیگری متعلق به مشتریانی است که به زودی نقل مکان خواهند کرد. این مکان قبلاً یک ملک ویکتوریایی فرسوده بود که خانواده موریس در آن زندگی می‌کردند، اما رطوبت بالا و نیاز به تعمیرات فوری، او را بر آن داشت تا برای جایگزینی آن درخواست دهد. پس از چند سال همکاری با شورای کامدن، مجوز صادر شد و سفر طراحی خانه ابری آغاز شد که ده سال طول کشید تا تکمیل شود.
موریس توضیح می‌دهد که طراحی در طول مسیر به طور قابل توجهی تغییر کرد، اما این تغییرات فقط در جهت بهبود بودند. او با پوشیدن لباس سرهمی آبی روشن و عینک گرد و مشکی به یاد می‌آورد: «شورای شهر ارتباط شخصی من را یک چیز مثبت می‌دانست؛ آنها می‌گفتند شخصیت من با این خانه عجین شده است.» او می‌گوید: «کار من معمولاً محتاطانه‌تر از این است. ممکن است در ابتدا رنگارنگ باشم، اما در نهایت همه چیز بسیار ملایم‌تر می‌شود. در اینجا، می‌خواستم با خانه خودم ادامه دهم.»
فرآیند طولانی برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز، اوضاع را از نظر مالی پیچیده کرد، اما موریس مشتاق بود به دیدگاه اولیه خود وفادار بماند. برخی عناصر تعدیل شدند، اما ویژگی‌های مهم مانند طاق‌ها و رنگ‌ها قوی باقی ماندند. کمک‌های مردمی و مهربانانه جامعه، اتمام به‌موقع نقاشی و تزئینات را تضمین کرد. خانه که سازه‌ای آجری و بتنی نسبتاً مرسوم بود، اکنون با سنگ پلی‌استایرن سبک پوشیده شده است؛ ماده‌ای که به گفته موریس، مقرون‌به‌صرفه اما بسیار کاربردی است و جرم حرارتی و عایق‌بندی ساختمان را افزایش می‌دهد، در حالی که به راحتی قالب‌گیری می‌شود، سبک و ضد آب است.
فضای داخلی پر از رنگ و جزئیات
داخل خانه سه طبقه را در بر می‌گیرد. طبقه همکف بزرگ شامل فضاهای نشیمن و دفتر کار موریس است. اتاق‌های خواب و حمام‌ها دو طبقه بالا را اشغال کرده‌اند، در حالی که یک نورگیر شیشه‌ای در بالا، درست بالای راه‌پله، به تراس پشت بام باز می‌شود؛ یک تله آفتابگیر کوچک که به عنوان فضای باز اصلی خانه عمل می‌کند. یک حیاط کوچک در طبقه پایین نیز فضای باز دیگری است که موریس قصد دارد در آنجا باغ گیاهان دارویی بکارد.
رنگ‌های جسورانه، راه‌راه‌ها و جزئیات عجیب و غریب در داخل فراوانند. طاق‌های نقاشی شده روی دیوارها از نظر بصری با درهای قوسی شکل ترکیب می‌شوند و گچبری‌های گرد و کروی شکل یادآور نمونه‌های موجود در موزه سر جان سون هستند. همه چیز به سبک شخصی موریس و کندی تزئین شده است؛ او لبخند می‌زند: «این موزه پیتر و امیلی است.»
موریس امیدوار است که خبر این پروژه پخش شود و کارهای بیشتری در حوزه خانه ابری برایش انجام شود، جایی که بتواند تخیلش را آزاد کند و رویاهای دیگران را نیز به واقعیت تبدیل کند. او می‌گوید: «خانه ابری مکانی رنگارنگ و شاد است، اما همچنین بیانگر این است که معماری مسکونی چگونه می‌تواند باشد.»
