معماری بدوی در قلب برزیل
تبدیل بیمارستان تاریخی سائوپائولو به رستوران کرهای با محوریت آتش
- بیمارستان تاریخی سائوپائولو به رستوران کرهای با طراحی الهامگرفته از آتش تبدیل شد.
- طراحی داخلی با رنگهای زرشکی، مصالح سوخته و نورپردازی دراماتیک، حس جمعشدن دور آتش را تداعی میکند.
- چالش آکوستیک و صمیمیت در فضای باز ۱۳۱ نفره با طراحی جزیرههای نشیمن اختصاصی حل شد.
- لوسترهای عظیم فلزی پس از نمونهسازی کامل، بهصورت دستی در محل مونتاژ و نصب شدند.
برای دههها، محوطه بیمارستانی «سیداد ماتاراتزو» در محله شیک بلا ویستای سائوپائولو، یک استثنا بود. این مجموعه بیمارستانی گسترده که در سال ۱۹۰۴ ساخته شده و از ساختمانهایی به سبک ایتالیایی تشکیل شده بود، در سال ۱۹۹۳ رها شد و بیش از دو دهه خالی ماند تا اینکه به عنوان یک مجموعه چندمنظوره بازسازی شد (این مجموعه شامل برج ماتا آتلانتیکا، یک هتل و آسمانخراش مسکونی به طراحی آتلیه ژان نوول است). در سال ۲۰۲۴، الکساندر آلارد، توسعهدهنده پروژه، از شرکت معماری ژاکوبسن (Jacobsen) مستقر در ریودوژانیرو خواست تا بنایی حساس به بافت تاریخی در حاشیه محوطه برای میزبانی از رستوران کرهای «لاوا» (Lavva) بسازد.
همانطور که نام آتشفشانی این رستوران نشان میدهد، هدف این بود که تجربه غذاخوری در فضایی با الهام از آتش متمرکز شود. تیم پروژه که شامل مانکو کیوندره، طراح نورپردازی نیز میشد، با مداخلهای که در آن رنگهای زرشکی، مصالح سوخته و نورپردازی دراماتیک، جلوهای از شعلههای باز را تداعی میکند، به این هدف دست یافت.
برناردو ژاکوبسن، از شرکای شرکت ژاکوبسن، توضیح میدهد: «مفهوم مورد نظر کارفرما از ابتدا این بود که طراحی، یادآور دوران اولیه باشد، مانند انسانهای غارنشینی که دور آتش جمع میشدند.»
این رستوران با مساحت تقریبی ۸۳۶ متر مربع، درهای خود را در مارس ۲۰۲۶ گشود و در دو طبقه گسترده شده است. مهمانان پیش از رسیدن به رستوران و فضای غذاخوری در فضای باز آن، از میان باغهای محوطهسازی شده مجموعه عبور میکنند. از آنجا، ورودی به طبقه همکف لاوا منتهی میشود که یک بار نعلاسبیشکل در مرکز آن قرار دارد و با میزهای غذاخوری و غرفههای مخصوص کباب مفروش شده است.
بار با آلومینیوم مسیرنگ پوشانده شده، رویهای از گرانیت با رگههای کهربایی دارد و با نوارهای LED مخفی با دمای نور ۲۶۳۰ کلوین روشن میشود. بالای بخش نمایش نوشیدنیها، یک لوستر با نور پسزمینه از آلومینیوم درهمتنیده با روکش سفارشی برنز آویزان است. در یک انتهای بار، یک راهپله مارپیچ فولادی با نردههای آلومینیومی به نیمطبقه منتهی میشود، جایی که مهمانان با آشپزخانهای نمایشی روبرو میشوند و سرآشپزها را در میان شعلههای اجاق و هیاهوی کنترلشده مشغول کار میبینند.
برای کارفرما مهم بود که فضای غذاخوری اصلی با ۱۳۱ صندلی در طبقه دوم، به صورت یک اتاق باز و یکپارچه طراحی شود. این درخواست چالشهای متعددی را برای تیم طراحی به همراه داشت، به ویژه چگونگی تعدیل آکوستیک فضای بیش از ۱۰۰ مهمان و ایجاد حس صمیمیت. راهحل آنها مجموعهای از «جزیرهها» متشکل از کاناپهها و غرفههایی است که دور کبابپزهای با شعله باز سازماندهی شدهاند. در یک حرکت هوشمندانه، خطوط گاز و کانالهای خروجی دود مورد نیاز برای کبابپزها درون المانهای نشیمن پنهان شدهاند. هر جزیره نشیمن با لوستر فلزی با نور پسزمینه مختص خود به مساحت ۲۰ متر مربع روشن میشود.
اندازه و پیچیدگی لوسترها نیازمند نمونهسازی گسترده بود. ژاکوبسن میگوید: «ابتدا یک ماکت در اندازه واقعی در محل مونتاژ شد تا بتوانیم هندسه و ارتفاع کلی لوسترها را ارزیابی و تأیید کنیم. پس از تأیید طراحی نهایی، هر رشته مجزا از حلقههای آلومینیومی با دست در محل نصب شد تا پرده درهمتنیده به فرم و حرکت مورد نظر خود دست یابد.»
در سراسر رستوران، دیوارها با گچی با الهام از خاک کوبیده شده و حاوی خاک رس طبیعی پوشانده شدهاند. رنگ زنگزده و بافت ناهموار آنها با نوارهای LED مخفی که سطح را خراش میدهند، برجستهتر شده است. پنلهای سقفی از چوب کاج سوخته نیز فضای آغشته به آتش رستوران را بیشتر تقویت میکنند.
در مجموع، لایههای متوالی مصالح ساده و در عین حال غنی و نورپردازی دقیق و حسابشده، به یک جلوه نمایشی و فضای غذاخوری تحسینبرانگیز دست یافتهاند.
ترجمه و تنظیم: صما
