چرا دیگر از چوب درختان کهنسال استفاده نمیکنیم؟
راز چوبهای افسانهای ساختمانهای قدیمی چیست؟
- چوب کهنسال محصول شرایط خاص رشد درختان طی بیش از ۱۰۰ سال است، نه یک گونه خاص.
- افسانهای شدن این چوب به دلیل استحکام و کیفیت برتر آن در مقایسه با چوبهای امروزی است.
- قطع بیرویه تا اوایل قرن بیستم، بیش از دو سوم جنگلهای آمریکا را نابود کرد.
- تولید چوب کهنسال با نیازهای تولید انبوه و سریع امروزی سازگار نیست.
اگر زمانی را در میان دوستداران خانههای قدیمی و بهویژه صنعتگرانی که روی آنها کار میکنند گذرانده باشید، بدون شک نام «چوب درختان کهنسال» را شنیدهاید. این مادهای است که با احترام از آن یاد میشود، معمولاً بهعنوان شاهدی برای این استدلال که «دیگر مثل گذشتهها نمیسازند» و همواره با چوبهای امروزی که نسبتاً نامرغوب تلقی میشوند، مقایسه میشود. اما چه چیزی در چوب درختان کهنسال وجود دارد که آن را تا این حد افسانهای کرده است؟ و اگر اینقدر عالی است، چرا دیگر از آن استفاده نمیکنیم؟
«کهنسال» مجموعهای از شرایط جنگلی را توصیف میکند، نه یک گونه چوبی یا فهرستی از ویژگیها. سازمان جنگلداری ایالات متحده، جنگلهای کهنسال را اکوسیستمهایی توصیف میکند که «با درختان قدیمی و ویژگیهای ساختاری مرتبطی که در دورههای طولانی و بدون آشفتگی عمده شکل گرفتهاند، متمایز میشوند.»
بنابراین بله، درختان معمولاً بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال سن دارند، اما چوب کهنسال با رقابت برای بقا و سابقه آشفتگیهای طبیعی نیز مشخص میشود. به عبارت دیگر، اگر جنگل برای مدت کافی به حال خود رها شود و هیچ بلای طبیعی ساعت را صفر نکند، در نهایت درختان کهنسال خواهید داشت. پس موضوع این نیست که اکنون نمیتوانیم چوب کهنسال تولید کنیم، بلکه این است که با نیازهای تولیدی ما سازگار نیست.
پایان عصر چوبهای کهنسال
بیشتر آنچه ما چوب کهنسال میدانیم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم قطع و به الوار تبدیل شد. بسیار شبیه به تاریخ کشورمان، این کار از شرق آغاز شد و به سمت غرب حرکت کرد و در پایان دهه ۱۸۰۰، کارخانههای چوببری در شرق، ذخایر چوب کهنسال را تمام کرده بودند. برآوردها نشان میدهد که تا حدود سال ۱۹۲۰، بیش از دو سوم جنگلهای آمریکا حداقل یکبار با خاک یکسان شده بودند. به درختانی که پس از آن دوره روییدهاند، نسل دوم، نسل سوم و الی آخر گفته میشود.
این به آن معناست که…
ترجمه و تنظیم: صما
