مسکن اجتماعی ویکتوریا؛ سرمایه‌گذاری ۸ میلیارد دلاری برای ۱۶ هزار خانه

برنامه «ساخت بزرگ مسکن» (Big Housing Build) دولت ویکتوریا با سرمایه‌گذاری ۵.۳ میلیارد دلاری، فراتر از هدف خود برای ایجاد مسکن جدید برای اقشار آسیب‌پذیر، فرصتی برای بازتعریف مسکن اجتماعی به‌عنوان یک اقدام مدنی است. این سرمایه‌گذاری که نخستین‌بار در سال ۲۰۲۰ اعلام شد، وعده افزایش عرضه و پاسخ به نیاز فوری اجتماعی را داد و ساخت ۱۲ هزار خانه جدید اجتماعی، مقرون‌به‌صرفه و استیجاری دولتی را در دستور کار قرار داد؛ خانه‌هایی مدرن در نزدیکی حمل‌ونقل، خدمات و اشتغال. شش سال بعد، سرمایه‌گذاری ایالتی و فدرال به بیش از ۸ میلیارد دلار افزایش یافته و بیش از ۱۶ هزار واحد مسکونی با گسترش برنامه‌هایی مانند صندوق مسکن منطقه‌ای (Regional Housing Fund)، صندوق رشد مسکن اجتماعی (Social Housing Growth Fund) و برنامه نوسازی مسکن عمومی (Public Housing Renewal Program) تحویل شده است.

مسکن در این مقیاس و با این نیت می‌تواند تأثیر معناداری ایجاد کند، به‌ویژه زمانی که این خانه‌ها تنوع، دسترسی‌پذیری، کیفیت و ارتباط مشخصی با فضای باز عمومی داشته باشند. این رویکرد کل‌نگر در توسعه‌های اخیر از جمله خیابان الیزابت در ریچموند شمالی (Kerstin Thompson Architects و Hayball)، پروژه Housing Choices Australia در بلمونت (Kennedy Nolan) و مری نورثکوت (Six Degrees Architects) مشهود است. با گذشت زمان، تخصص و نیت، نمونه‌های پیشروی مبتنی بر طراحی نشان می‌دهند که مسکن اجتماعی چگونه می‌تواند خیابان‌ها را بسازد، بلوک‌ها را تعریف کند و ارزش ماندگاری برای ساکنان و جوامع اطراف ایجاد کند.

نقطه مقابل این خبر خوب، ماهیت یک‌باره این سرمایه‌گذاری است. هنوز مسکن عمومی کافی برای پاسخ به تقاضا وجود ندارد. برای رسیدن به عرضه پایدار مسکن یارانه‌ای، ایالت (و کشور) به یک تعهد بلندمدت و دوجانبه نیاز دارد که ارزش واقعی اجتماعی و مالی چنین مسکنی را به رسمیت بشناسد. علاوه بر این، زمانی که پتانسیل مدنی مسکن اجتماعی با مطالعات امکان‌سنجی ضعیف، اهداف تراکمی سخت‌گیرانه و تصمیمات محدود در برنامه‌ریزی سایت تضعیف شود، ریسک‌هایی ایجاد می‌شود؛ این عوامل هر نتیجه بعدی را تعیین می‌کنند.

ویژگی بارز مسکن اجتماعی و مقرون‌به‌صرفه، یارانه اجاره مستمر برای مستأجر است؛ ساختاری که به‌طور قابل‌درکی برای سرمایه‌گذاران خصوصی جذاب نیست. بنابراین، ارائه مسکن استیجاری یارانه‌ای برای افرادی که بیشترین نیاز را دارند، بسیاری از آنان بی‌خانمانی و خشونت را تجربه کرده‌اند، باید مسئولیت دولت ایالتی و فدرال باقی بماند. کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که گسترش دامنه فعالیت یک نهاد تخصصی مانند صندوق آینده مسکن استرالیا (Housing Australia Future Fund) با سرمایه بیشتر، می‌تواند سرمایه‌گذاری کل‌نگرانه مسکن اجتماعی را در بلندمدت بهتر تداوم بخشد.

در بهترین حالت، برنامه «ساخت بزرگ مسکن» این استدلال را تقویت می‌کند که مسکن اجتماعی باید یک سرمایه‌گذاری دوجانبه و مستمر باشد، نه یک محرک اقتصادی یک‌باره. پروژه‌های خوب‌طراحی‌شده به ما یادآوری می‌کنند که مسکن اجتماعی زیرساخت کلیدی شهر را ایجاد می‌کند و در عین حال به ساکنان امکان می‌دهد کرامت خود را حفظ کنند، زندگی بسازند و استقلال خود را از سیستم‌های بهداشتی، رفاهی و قضایی تقویت کنند.

مطالعات موردی

خیابان الیزابت، ریچموند شمالی توسط Kerstin Thompson Architects و Hayball

پروژه Housing Choices Australia در بلمونت توسط Kennedy Nolan

مری نورثکوت توسط Six Degrees Architects

— ربکا روک (Rebecca Roke) نویسنده، ویراستار و پژوهشگر حوزه مسکن میان‌تراکم نوآورانه است. او هم‌بنیان‌گذار و مدیر تحریریه Corvo است.

ترجمه و تنظیم: صما