بهرام نوروزی | کارآفرین ملی و مدیرعامل شرکت ونوس شیشه
ساختن برای آینده یعنی ایجاد حق انتخاب در برابر بحران‌ها
بهرام نوروزی، کارآفرین ملی و مدیرعامل ونوس شیشه، با تکیه بر تجربه اختلال در زنجیره تأمین و انرژی، از ضرورت طراحی سازمان و ساختمان برای سناریوهای مختلف آینده گفت و تأکید کرد که تاب‌آوری الزاماً با بیشینه‌سازی بهره‌وری کوتاه‌مدت یکسان نیست.
به گزارش صما، بهرام نوروزی سخنان خود را از تجربه‌ای واقعی در مدیریت صنعتی آغاز کرد. او گفت مجموعه تحت مدیریت او برنامه تولید مشخصی داشت، اما جنگ، اختلال در مسیرهای حمل، محدودیت انرژی و بی‌ثباتی زنجیره تأمین نشان داد که نمی‌توان یک سازمان را فقط برای شرایط عادی طراحی کرد.
نوروزی توضیح داد اختلال در زنجیره تأمین باعث تأخیر در تحویل برخی پروژه‌ها شد و مجموعه برای عمل به تعهدات خود ناچار به پرداخت هزینه‌های قابل توجهی شد. به گفته او، پرسش اصلی پس از عبور از بحران این بود که «در بحران بعدی چگونه می‌توان آسیب‌پذیری کمتری داشت؟»
وی گفت در ماه‌های بعد، موجودی مواد اولیه افزایش یافت، مسیرهای تأمین متنوع‌تر شد و در حوزه انرژی نیز تصمیم گرفته شد وابستگی به یک منبع کاهش یابد. نوروزی با اشاره به افزایش دیماند برق مجموعه به حدود ۱۰ مگاوات افزود در کنار شبکه، دو مگاوات ظرفیت نیروگاه دیزلی ایجاد شده و پروژه یک نیروگاه خورشیدی سه مگاواتی نیز در دستور کار قرار گرفته است.
مدیرعامل ونوس شیشه تأکید کرد علت این تصمیم‌ها پیش‌بینی دقیق آینده نیست، بلکه ایجاد «حق انتخاب» است. او گفت هیچ‌کس نمی‌داند پنج، ده یا بیست سال دیگر کدام روش تأمین انرژی اقتصادی‌تر یا در دسترس‌تر خواهد بود؛ بنابراین به‌جای تلاش برای حدس زدن یک آینده قطعی، باید سیستمی ساخت که در چند سناریوی متفاوت امکان ادامه فعالیت داشته باشد.
نوروزی افزود یک سیستم کاملاً بهینه لزوماً یک سیستم تاب‌آور نیست. از نگاه او، موجودی اضافه همیشه به معنای خواب سرمایه نیست و در برخی شرایط نقش ذخیره اطمینان را دارد؛ همچنین داشتن دو مسیر تأمین الزاماً ناکارآمدی نیست و می‌تواند در روزی که یک مسیر از کار می‌افتد، امکان ادامه فعالیت را فراهم کند.
او این تجربه را به صنعت ساختمان تعمیم داد و گفت ساختمان نیز یک سیستم بلندمدت است؛ سیستمی که ممکن است ۵۰ سال یا بیشتر عمر کند، در حالی که تصمیم‌های اصلی آن امروز و در شرایطی گرفته می‌شود که آینده انرژی، اقلیم، اقتصاد و حتی شرایط اجتماعی و امنیتی به‌طور دقیق قابل پیش‌بینی نیست.
وی پرسش درست را این‌گونه صورت‌بندی کرد: «آنچه امروز می‌سازیم، در چند آینده متفاوت تا چه اندازه خوب کار خواهد کرد؟» به گفته نوروزی، حتی اگر نتوان قیمت انرژی یا شرایط اقلیمی ۲۰ یا ۵۰ سال آینده را پیش‌بینی کرد، می‌توان پوسته و نمای ساختمان را به‌گونه‌ای انتخاب کرد که در گرما، سرما، تابش، رطوبت و بارش عملکرد مناسب‌تری داشته باشد.
او همچنین به طراحی غیرفعال، کاهش نیاز به انرژی برای سرمایش و گرمایش و امکان تولید بخشی از انرژی در خود ساختمان اشاره کرد و گفت چنین تصمیم‌هایی وابستگی پروژه را به یک سناریوی خاص کاهش می‌دهد.
نوروزی در جمع‌بندی گفت ساختمان خوب آینده، ساختمانی نیست که آینده را درست پیش‌بینی کرده باشد، بلکه ساختمانی است که برای تغییر آماده باشد. به باور او، همان‌گونه که سازمان قابل اتکا سازمانی نیست که هرگز با بحران مواجه نشود، ساختمان قابل اتکا نیز باید بتواند در شرایط متفاوت همچنان عملکرد قابل قبول خود را حفظ کند. او این رویکرد را معنای واقعی «ساختن برای آینده» دانست.
